sobota, 19 stycznia 2013

Oczami Jacoba

     Szedłem ulicą i przyglądałem się wszystkiemu wokół . Lampy oświetlały chodniki . Chodniki . Leżą całe życie w jednym miejscu. Z każdym ruchem wykonanym na nich wbijasz je coraz bardziej w ziemie . A one dalej są . Sprawują swoją wartę . Nie potrzebują być lubianym , przytulanym , całowanym , ba , kochanym . Mimo iż przygniatasz je one nic sobie z tego nie robią , bo wiedzą że taka jest kolej rzeczy. A człowiek ? Człowiek . Taki mały głupiutki ktoś, dla wielu innych malutkich ktosiów, nic nie znaczący . To tak samo jak chodnik. Mimo to człowiekowi wystarczy jedno słowo aby wbił się pod ziemię niżej niż chodnik . I tkwi tam , aż przyjdzie robotnik i miłym słowem go stamtąd wyciągnie. A jeżeli robotnik nie przyjdzie ? Co wtedy ? Wtedy ten mały głupiutki ktoś, staje się kimś strasznym . Na przykład taką trawą . Chodnik jej nie chce a mimo to ona rośnie . Budowana na niedoskonałościach chodnika . Wystarczy malutka dziurka , jedno słowo , aby wyrosła ta cholerna niechciana trawa . Po co ona komu ?
     Miłość . Ona też jest nie potrzebna . To słowo ''miłość'' jak ono w ogóle brzmi ? Wiele ludzi twierdzi że jest to po prostu połączenie słów ''bezcelowe , bolesne i przereklamowane'' . Tak , tak mówią . To nie prawda . Każdy potrzebuje chociaż jej skosztować. Zobaczyć jak to jest . Wtedy dopiero można się wypowiadać . Co do powiedzenia ma ktoś kto nie wie co to miłość ? No właśnie , a co ja mogę o niej powiedzieć ? Jest to chwila radości . Tak, to jest jak sen . Dopóki masz zamknięte oczy , śnisz . To jest piękne . Ty , Twoja druga połówka razem . I te słowa które zostają Ci w pamięci na zawsze . Na zawsze to za duże słowo . Zostają do póki się nie obudzisz. Do póki nie otworzysz oczu . Kiedy to zrobisz , zaatakuję Cie okropna rzeczywistość, która zniszczy wszystko co do tej pory wydawało Ci się całym światem . Ale to nie wszystko . Potem zostaniesz z tym sam. Sen odejdzie zostanie Ci tylko ten burdel w złamanym sercu. I ta okropna myśl że  "Mieliśmy być na zawsze" .
       Ktoś złapał mnie za kaptur i zaciągnął w ciemną uliczkę . Nie było nic widać . Tylko mała lampa z uliczki obok rzucała mały cień światła . Nie wiele on pomógł bo oświetlał raczej mnie . Stałem tak sparaliżowany ze strachu i nic nie robiłem . Nie miałem pojęcia kto to jest i czego chce . Pieniędzy ? Telefonu ? Karty kredytowej ? Przeciwnik patrzył na mnie . Czułem na sobie jego wzrok . A może jej ? Do moich nozdrzy doleciał zapach damskiego perfumu . Odetchnąłem delikatnie i otworzyłem usta żeby coś powiedzieć kiedy zatkano mi je dłonią . Była delikatna, drobna . Tak to na pewno dziewczyna. Rozglądała się wokół siebie . Nie odzywała się . Ledwo było słychać to jak oddycha . Stała . Obserwowała .
-Ty jesteś Jacob ? - jej głos był ostry , ale tak jakby zachęcający. Było w nim również trochę strachu .
-Tak . - odpowiedziałem . Nie chciałem zadawać pytań . Może dlatego że nie chciałem znać odpowiedzi ?
-Patricia mnie przysyła .
-O nie . To już jest skończona sprawa . - rzuciłem dość ostro i wyrwałem jej swoją rękę z mocnego uścisku. -Nie dla niej . Chciała by żebyś coś jeszcze dla niej zrobił . Musisz iść ze mną . - miałem ochotę wybuchnąć tej dziewczynie w twarz. Ale ona działa tylko z polecenia tej ... nasuwa mi się na myśl określenie szmaty , ale nie wyzwę kobiety, mniejsza. To nie jej wina .
-Nic nie muszę i nie mam zamiaru znowu dla niej pracować . Powiedziałem jej już dość . - powiedziałem oschle i odwróciłem się kierując się w tą samą stronę w którą wcześniej zmierzałem . Byłem już na chodniku , kiedy podbiegła do mnie ta dziewczyna .
-Może zacznijmy inaczej . Ja jestem Natally a Ty z tego co wiem Jacob . Tak ?
-Ehe . - burknąłem i wsunąłem ręce do kieszeni kiedy zauważyłem że Natally wyciąga dłoń w moją stronę . Kontynuowała .
-Przychodzę tu z polecenia jak już wiesz Patricii - kiedy ponownie dzisiejszego wieczoru usłyszałem jej imię miałem ochotę wybuchnąć jak lawa . Zalać wszystko i mieć to w dupie.
-Nic mnie to nie obchodzi rozumiesz ? Ja nie będę znowu dla niej pracował . Proste ? Proste . Dziękujemy zapraszamy ponownie . -  Przyśpieszyłem kroku , aby zostawić wysłanniczkę z tyłu, ale ona nie dawała za wygraną .
-A wiesz co ? Mnie też to nie obchodzi że Ty nie chcesz dla niej pracować . To jest moja praca rozumiesz ? Mam na utrzymaniu chorą matkę i aby ona przeżyła jeszcze chociaż tydzień , muszę słuchać zrzędzenia tej starej małpy . Ale daje radę ? Daję . I moim zadaniem jest ściągać dla niej takich idiotów jak Ty , którzy żyją sobie beztrosko na wolności . A więc przodem proszę . - dodała i zrobiła zachęcający gest dłońmi .
-Nie dziękuję nie dziś . - odpowiedziałem i odwróciłem się na pięcie . Nie szła za mną , odprowadziła mnie wzrokiem . To wystarczyło .
    Wszedłem do domu, rzuciłem torbę pod wieszakami i w jednej chwili znalazłem się przed lodówką . Stałem i próbowałem wymyślić coś sobie na kolację . Mój wzrok spoczął na soku pomarańczowym. Wyjąłem go , odkręciłem i wypiłem połowę kartonu z gwinta . Odłożyłem go na miejsce i usiadłem przy stole. Siedziałem bezczynnie . Nie wiedziałem o czym mam myśleć . Ten cichy głosik w mojej głowie miał zbyt dużo rzeczy do powiedzenia . Postanowiłem go uciszyć . Wyjąłem z barku whisky i piłem . Piłem sam z sobą i tym pieprzonym głosikiem który kazał mi zadzwonić do Patricii . Wprawdzie potrzebowałem kasy , ale nie będę się znowu poniżał .



NO TO TYLE NA POCZĄTEK . JEŻELI KTOŚ TO CZYTA TO NIECH NAPISZE SWOJĄ OPINIĘ . A I JEŻELI NIE WIECIE OCK TO  W NASTĘPNYM ROZDZIALE TEN JACOB SPOTKA SIĘ Z APRIL . ALE WSZYSTKO W SWOIM CZASIE . TO NARAZICHO xd

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz