Nie miałam odwagi spojrzeć mu w oczy. Stałam tak patrząc się na jego buty. Czułam na sobie jego wzrok, czekał aż popatrzę na niego. Nie miałam pojęcia co powiedzieć, liczyłam że on zacznie. Najwidoczniej nie miał zamiaru tego robić . Po 5 minutach stania , podniosłam głowę spojrzałam mu w oczy i pocałowałam go. Zatkało go. Nie wiedział co ma robić. Stał jak wryty. Zaraz jednak poczułam jak rozluźnia się i wplata ręce w moje włosy. Pocałunek stawał się coraz bardziej namiętny . Odsunęłam się delikatnie od chłopaka i szepnęłam "kocham Cie".
Leżeliśmy teraz na łóżku i patrzyliśmy na siebie. To wystarczyło mi do szczęścia. Dręczyło mnie jednak jedno pytanie. Podniosłam się na łokciu i przewróciłam oczami próbując sformułować pytanie.
-A Twoja dziewczyna ? I nie mów mi że to nie jest Twoja dziewczyna.
-Victoria ? Ona jest już nie ważna . Teraz jestem z Tobą - powiedział i chciał mnie znowu pocałować. Odsunęłam go od siebie delikatnie .
-Teraz tak . A za 2 tygodnie ?
-Z Tobą będę na zawsze. Teraz jest inaczej. Liczysz się tylko Ty .
-Ile razy już to mówiłeś dziewczynom ? - nastąpiła chwila ciszy. Widać było po minie chłopaka że ma ochotę wyjść stąd , ale przecież zniszczyłby swoją reputację.
-No dobra dużo - powiedział zrezygnowany i zaraz zaczął się tłumaczyć - ale z Tobą naprawdę jest inaczej. Kiedy Cię ... - przerwałam mu .
-Wiesz co ? Możesz sobie być z kim chcesz ale dopóki z tym kimś będziesz możemy zostać przyjaciółmi. I powiesz tej dziewczynie że ją zdradziłeś i przepraszasz , albo ja to zrobię.
-A jeżeli z nią zerwę to będziemy razem ?
-To dlaczego Ty w ogóle z nią byłeś ? Skoro zrywasz z nią dla pierwszej lepszej .
-Bo ładnie razem wyglądaliśmy - rzucił z wyrazem dumy w głosie .
-Żartujesz ? Powiedz że żartujesz !
-Dlaczego miałbym żartować. Kocham Cię i chcę być z Tobą szczery.
-Daruj sobie taką szczerość .
-Chyba nie myślisz że mógłbym Cię tak samo potraktować. April ...
*Justin*
-Chyba nie myślisz że mógłbym Cię tak samo potraktować. April ... - miałem ochotę zapaść się pod ziemię. Chyba trochę przesadziłem z tą szczerością. - To nie jest tak jak myślisz , że zmieniam dziewczyny jak rękawiczki, nie... - znowu mi przerwała .
-Nie, a jak jest ? - nie wiedziałem jak jej to wytłumaczyć. Milczałem - nic nie mówisz ? Tak myślałam . - rzuciła i już chciała się odwrócić. Złapałem ją za nadgarstek i zatrzymałem. Patrzyła mi prosto w oczy. Jej niebieskie brylanty błyszczały łzami. Nie chciałem aby przeze mnie płakała, nie taki był plan. Jaki plan do cholery ? Co ja pierdole ? To nie może się tak skończyć . Nie z nią !
-Wybacz. W ogóle nie powinienem był wchodzić z butami w Twoje życie - po policzku spłynęła jej łza. Szybko wytarłem ją kciukiem. Dziewczyna delikatnie się odsunęła na mój dotyk.
Wtedy drzwi do pokoju otworzyły się z krzykiem "April" . Do pomieszczenia wszedł jej brat Ryan. Stanął jak wryty kiedy mnie zobaczył. Niebieskooka stała tyłem do niego .
-Cześć - powiedział zdezorientowany .
-Siema - opowiedziałem i odwróciłem się aby podejść do okna. Na ustach kryła mi się cała wiązanka przekleństw związana z jego wejściem . Teraz już na pewno z nią nie pogadam . Chyba najlepiej było by wyjść. Wezmą mnie wtedy za tchórza. Nie wyjdę , nie w tej chwili. Kiedy się odwróciłem April stała wtulona w brata , a ten patrzył na mnie zabójczym wzrokiem.
-April , proszę. 3 minuty i wyjdę z tond i nigdy więcej się nie zobaczymy. - dziewczyna podniosła głowę , szepnęła coś do brata . Ten puścił ją i rzucając jeszcze raz wrogie spojrzenie w moją stronę wyszedł z pokoju.
-Przepraszam. Ja nie powinienem był . Tak masz racje jestem płytki , głupi i zachowuje się jak idiota. Ale taki już jestem. Chciałbym , chociaż by ze względu na Ciebie to zmienić, ale nie wiem jak . Chciałem zacząć od tego że będę szczery . Wcześniej nie miałem okazji aby spróbować na jaką szczerość mnie stać. Widać jestem aż zbyt wylewny. Z Victorią przyjaźniliśmy się od 4 lat. Pewnego dnia podczas spaceru, zrobiło się jakoś dziwnie i pocałowałem ją. Ona uciekła nie mieliśmy kontaktu przez jakieś 3 tygodnie. Potem ona napisała mi sms żebyśmy się spotkali. Bałem się żeby czegoś sobie nie zrobiła więc spotkałem się nią . Nie wiedziałem że to wszystko się tak potoczy. Powiedziała mi wtedy że mnie kocha . Nie miałem pojęcia co zrobić , nie chciałem stracić takiego przyjaciela . Więc zrobiłem coś czego nigdy w życiu nie powinienem był robić. Od tego czasu jesteśmy razem. Ta dziewczyna jest po prostu wspaniała . Kocham ją , ale jak przyjaciółkę nigdy nic więcej do niej nie poczułem . Ona nieraz powtarza jak jej na mnie zależy i że mnie mocno kocham . Nie pozostaje mi wtedy nic innego jak przytakiwać jej . Zabiłbym się gdyby ona zrobiła by sobie przeze mnie chociaż najmniejszą krzywdę . Chociażby uroniła łzę . Kiedy byliśmy przyjaciółmi nieraz wycierałem jej łzy z policzka ponieważ "jakiś dureń ją skrzywdził" . Nie chcę aby teraz ktoś inny wycierał jej łzy a tym bardziej łzy spowodowane moją głupotą i niedojrzałością. Ale w Tobie się zakochałem najbardziej jak można zakochać się w osobie którą zna się 3 dni. I za cholerę nie wiem jak z tego wybrnąć. Nie powinienem był Cię wtedy ratować , podwozić , ani nic z tych rzeczy które zrobiłem . Nie mogę patrzeć na Twoje łzy. Najchętniej wybiegł bym z tego pokoju w którym powiedziałem te dwa cholerne słowa. Mimo to nie żałuje tego co zrobiłem . Być może będzie to początek czegoś pięknego . Liczę się jednak z tym że może to być tragiczny koniec czegoś co mogło powstać na tak, mimo wszystko nie pewnym gruncie. Jeżeli powiesz tylko słowo wyjdę z tond i nigdy więcej się nie zobaczymy . Jeżeli jednak będziesz chciała zostanę z Tobą na zawsze. - Patrzyła na mnie niemym wzrokiem . Nie wyrażał on nic . Kompletnie nic . Po prostu skierowane w moją stronę piękne błękitne oczy , były tak jak by ich nie było. Jej usta poruszyły się , jednak żaden dźwięk się z nim nie wydostał. Powtórzyło się to jeszcze kilka razy.
-Jak chcesz to zrobić ? - szepnęłam ledwo słyszalnie .
-Nie wiem . Nie mam pojęcia. Chcę po prostu żebyś była obok mnie. To mi naprawdę pomoże.
-Obiecuję Ci - powiedziała nieco głośniej i przytuliła się do mnie. Objąłem ją . Jedną rękę położyłem na włosach wplatając w nie delikatnie dłoń. Cieszyłem się w duchu jak małe dziecko . Czułem że coś się zaczęło. W tej chwili mógłbym zdobyć świat . Razem z nią niebieskooką pięknością. Nie mogłem się przyzwyczaić do myśli , że teraz wszystkie przeszkody i zło tego świata będę pokonywał razem z nią.
No to tego . Koniec trochę bardziej optymistyczny. Rozdział pisany pod presją jakże inteligentnej Karoliny . Bez niej rozdział powstałby chyba za tydzień . Miłego czytania dzieci :)
sobota, 29 grudnia 2012
czwartek, 27 grudnia 2012
Obudziłam się następnego dnia tak niewyspana jakbym wgl nie spała. Miałam ochotę iść do okna i skoczyć z niego . Niestety moje okno jest na wysokości może 10 metrów. Połamałabym sobie ewentualnie drugą nogę .
Popatrzyłam w okno i od razu odechciało mi się żyć jeszcze bardziej. Niebo było zachmurzone a po szybie spływały pojedyncze krople deszczu. Idealna pogoda na rozżalanie się nad sobą. Wezmę lody z zamrażarki, koc z szafy, pilot z półki pod telewizorem usiądę się na kanapie i będę oglądać brazylijskie seriale. Które opowiadają o nieszczęśliwych miłościach które prędzej czy później skończą się happy endem. Jakie to oryginalne. Aż się wymiotować tęczą chce.
Moje jakże optymistyczne rozmyślania przerwało burczenie w brzuchu. Postanowiłam wstać . Usiadłam na łóżku . Zsunęłam lewą nogę na podłogę i delikatnie pisnęłam. Nie dość że na lewej to jeszcze boli. Coraz bardziej utwierdzałam się w przekonaniu żeby pozostać w łóżku bo to nie będzie miły dzień. Stwierdziłam jednak, że warto spróbować.
Stanęłam przed lustrem i zrobiłam dość dziwną minę. Każdy włos na głowie wybrał sobie inny kierunek. Oczy miałam czarno-czerwone. Tusz przenoszony przez łzy po moich policzka dotarł aż do kącików ust. Pozostawiając po sobie ciemne smugi. Pod oczami miałam wory jak 80 letnia babcia. Wiedziałam że lepiej zostać w łóżku, ale skoro już wstałam to spróbuje jakoś przeżyć ten dzień.
Włosy spięłam gumką , grzywkę zaczesałam do tyłu i podtrzymałam opaską. Twarz obmyłam zimną wodą a ślady wczorajszego makijażu zmyłam wacikiem z kremem. Przejrzałam się jeszcze raz w lustrze. Wyglądałam już teraz nieco lepiej. Kiedy chciałam już wychodzić z łazienki usłyszałam głos taty .
-Kochanie jeżeli już wstałaś to zostawiłem Ci kule w łazience. - odwróciłam się za siebie i zobaczyłam trochę obdrapane , niebieskie kule.
-Dziękuje - odpowiedziałam i sięgnęłam po nie. Nigdy nie chodziłam o kulach i po przejściu na nich z łazienki do pokoju, stwierdziłam że nie jest to takie łatwe na jakie wygląda. Stanęłam na środku pokoju i spojrzałam w okno na przeciwko . Roleta była zasłonięta. Zamknęłam na chwilę oczy, aby uspokoić myśli i ruszyłam w stronę drzwi.
Tata siedział w kuchni przy stole i zajadał się naleśnikami . Przywitałam się z nim i usiadłam na przeciwko. Nie miałam ochoty na rozmowę, ale chyba mnie to nie ominie.
-Pytaj - powiedziałam do mojego opiekuna widząc jak czai się aby zadać 1500 pytań.
-Jak noga ? - ograniczył się do jednego ? Chodzi mu o coś innego.
-Dobrze, już nie boli. Ale chyba nie o to Ci chodzi ? - obejrzał swojego naleśnika z każdej strony, spojrzał na mnie i powtórzył czynność jeszcze ze 3 razy. W końcu otworzył usta, ale od razu je zamknął jakby nie wiedział jak sformułować pytanie które chce zadać .
-Chodzi Ci o Justina ? O to co się wczoraj stało ? Nic się nie stało, oprócz tego że od tego całego zajścia wgl odechciało mi się żyć. - znowu chciał coś powiedzieć , teraz był pewien tego co powie ale mu przerwałam - nie to nie jego wina, to wina tylko i wyłącznie moja. Chcesz wiedzieć coś jeszcze ? - zapytałam patrząc się prosto na niego ze łzami w oczach. Ojciec unikał mojego spojrzenia jak tylko mógł. - Nie ma mnie dziś dla nikogo. - rzuciłam i poszłam do pokoju. Kiedy chciałam wskoczyć na pierwszy schodek nogi poplątały mi się z kulami. Upadłam. Cholera znowu . Mam już tego serdecznie dość. Po policzkach spłynęło mi kilka łez. Tata wybiegł z kuchni i obserwował mnie. Wstałam rzuciłam te pieprzone kije na podłogę i nie zwracając uwagi na ból kostki wbiegłam po schodach. Rzuciłam się na łóżko w moim pokoju i leżałam .
Kocham go - myślałam - ale ja go nie znam. Można przecież spróbować . Ale po co ? Jaki jest tego sens? - wstałam z łóżka i przemieściłam się do okna. Na parapecie leżała kartka na której napisane było "przepraszam" . Widocznie wczoraj ją zostawiłam . Przeczytałam kilkakrotnie napis na niej. Przestałam to robić kiedy poczułam czyiś wzrok na sobie. Podniosłam oczy ku górze. Nie wiele mi to pomogło. Uniosłam głowę i spojrzałam w okno sąsiada. Stał w nim Justin. W brzuchu poczułam motylki. Znowu. Podniosłam kartkę do góry i pokazałam mu ją . Patrzyłam na niego jak to się mówi "smutny szczeniaczek". Ledwo dostrzegalnie ale się do mnie uśmiechnął. Schylił się i pisał coś na kartce . Chwilę później zobaczyłam efekt jego pracy "Mogę przyjść. Chyba musimy porozmawiać". Nie odpisałam nic tylko kiwnęłam głową . Szatyn odwrócił kartkę "za 5 minut będę u Ciebie." . Poczekał aż przeczytam, uśmiechnął się i poszedł do łazienki.
Kiedy spojrzałam na siebie postanowiłam zrobić to samo. Wyjęłam z szafy <to> i poszłam do łazienki się ubrać. Kiedy uporałam się z tym . Rozpuściłam włosy i lekko je poczochrałam. Wyglądałam teraz jak człowiek. Wyszłam z łazienki i na swoim łóżku zobaczyłam Justina. Siedział ze spuszczoną głową, nerwowo przeplatając palcami.
-Cześć - powiedziałam nieśmiało. Chłopak podniósł wzrok i zmierzył mnie całą .
-Cześć - rzucił i wstał idąc w moim kierunku. Stanął przede mną w odpowiedniej odległości.
Jaki on jest w huj nudny ! Kompletny niewypał : O następny bd ciekawszy ;d
Popatrzyłam w okno i od razu odechciało mi się żyć jeszcze bardziej. Niebo było zachmurzone a po szybie spływały pojedyncze krople deszczu. Idealna pogoda na rozżalanie się nad sobą. Wezmę lody z zamrażarki, koc z szafy, pilot z półki pod telewizorem usiądę się na kanapie i będę oglądać brazylijskie seriale. Które opowiadają o nieszczęśliwych miłościach które prędzej czy później skończą się happy endem. Jakie to oryginalne. Aż się wymiotować tęczą chce.
Moje jakże optymistyczne rozmyślania przerwało burczenie w brzuchu. Postanowiłam wstać . Usiadłam na łóżku . Zsunęłam lewą nogę na podłogę i delikatnie pisnęłam. Nie dość że na lewej to jeszcze boli. Coraz bardziej utwierdzałam się w przekonaniu żeby pozostać w łóżku bo to nie będzie miły dzień. Stwierdziłam jednak, że warto spróbować.
Stanęłam przed lustrem i zrobiłam dość dziwną minę. Każdy włos na głowie wybrał sobie inny kierunek. Oczy miałam czarno-czerwone. Tusz przenoszony przez łzy po moich policzka dotarł aż do kącików ust. Pozostawiając po sobie ciemne smugi. Pod oczami miałam wory jak 80 letnia babcia. Wiedziałam że lepiej zostać w łóżku, ale skoro już wstałam to spróbuje jakoś przeżyć ten dzień.
Włosy spięłam gumką , grzywkę zaczesałam do tyłu i podtrzymałam opaską. Twarz obmyłam zimną wodą a ślady wczorajszego makijażu zmyłam wacikiem z kremem. Przejrzałam się jeszcze raz w lustrze. Wyglądałam już teraz nieco lepiej. Kiedy chciałam już wychodzić z łazienki usłyszałam głos taty .
-Kochanie jeżeli już wstałaś to zostawiłem Ci kule w łazience. - odwróciłam się za siebie i zobaczyłam trochę obdrapane , niebieskie kule.
-Dziękuje - odpowiedziałam i sięgnęłam po nie. Nigdy nie chodziłam o kulach i po przejściu na nich z łazienki do pokoju, stwierdziłam że nie jest to takie łatwe na jakie wygląda. Stanęłam na środku pokoju i spojrzałam w okno na przeciwko . Roleta była zasłonięta. Zamknęłam na chwilę oczy, aby uspokoić myśli i ruszyłam w stronę drzwi.
Tata siedział w kuchni przy stole i zajadał się naleśnikami . Przywitałam się z nim i usiadłam na przeciwko. Nie miałam ochoty na rozmowę, ale chyba mnie to nie ominie.
-Pytaj - powiedziałam do mojego opiekuna widząc jak czai się aby zadać 1500 pytań.
-Jak noga ? - ograniczył się do jednego ? Chodzi mu o coś innego.
-Dobrze, już nie boli. Ale chyba nie o to Ci chodzi ? - obejrzał swojego naleśnika z każdej strony, spojrzał na mnie i powtórzył czynność jeszcze ze 3 razy. W końcu otworzył usta, ale od razu je zamknął jakby nie wiedział jak sformułować pytanie które chce zadać .
-Chodzi Ci o Justina ? O to co się wczoraj stało ? Nic się nie stało, oprócz tego że od tego całego zajścia wgl odechciało mi się żyć. - znowu chciał coś powiedzieć , teraz był pewien tego co powie ale mu przerwałam - nie to nie jego wina, to wina tylko i wyłącznie moja. Chcesz wiedzieć coś jeszcze ? - zapytałam patrząc się prosto na niego ze łzami w oczach. Ojciec unikał mojego spojrzenia jak tylko mógł. - Nie ma mnie dziś dla nikogo. - rzuciłam i poszłam do pokoju. Kiedy chciałam wskoczyć na pierwszy schodek nogi poplątały mi się z kulami. Upadłam. Cholera znowu . Mam już tego serdecznie dość. Po policzkach spłynęło mi kilka łez. Tata wybiegł z kuchni i obserwował mnie. Wstałam rzuciłam te pieprzone kije na podłogę i nie zwracając uwagi na ból kostki wbiegłam po schodach. Rzuciłam się na łóżko w moim pokoju i leżałam .
Kocham go - myślałam - ale ja go nie znam. Można przecież spróbować . Ale po co ? Jaki jest tego sens? - wstałam z łóżka i przemieściłam się do okna. Na parapecie leżała kartka na której napisane było "przepraszam" . Widocznie wczoraj ją zostawiłam . Przeczytałam kilkakrotnie napis na niej. Przestałam to robić kiedy poczułam czyiś wzrok na sobie. Podniosłam oczy ku górze. Nie wiele mi to pomogło. Uniosłam głowę i spojrzałam w okno sąsiada. Stał w nim Justin. W brzuchu poczułam motylki. Znowu. Podniosłam kartkę do góry i pokazałam mu ją . Patrzyłam na niego jak to się mówi "smutny szczeniaczek". Ledwo dostrzegalnie ale się do mnie uśmiechnął. Schylił się i pisał coś na kartce . Chwilę później zobaczyłam efekt jego pracy "Mogę przyjść. Chyba musimy porozmawiać". Nie odpisałam nic tylko kiwnęłam głową . Szatyn odwrócił kartkę "za 5 minut będę u Ciebie." . Poczekał aż przeczytam, uśmiechnął się i poszedł do łazienki.
Kiedy spojrzałam na siebie postanowiłam zrobić to samo. Wyjęłam z szafy <to> i poszłam do łazienki się ubrać. Kiedy uporałam się z tym . Rozpuściłam włosy i lekko je poczochrałam. Wyglądałam teraz jak człowiek. Wyszłam z łazienki i na swoim łóżku zobaczyłam Justina. Siedział ze spuszczoną głową, nerwowo przeplatając palcami.
-Cześć - powiedziałam nieśmiało. Chłopak podniósł wzrok i zmierzył mnie całą .
-Cześć - rzucił i wstał idąc w moim kierunku. Stanął przede mną w odpowiedniej odległości.
Jaki on jest w huj nudny ! Kompletny niewypał : O następny bd ciekawszy ;d
środa, 26 grudnia 2012
Oczy zeszkliły mi się z bólu. Trzymałam się mocno za kostkę w myślach wzywając pomocy. Żadnego odzewu. Po kilku minutach karcenia siebie w myślach, usłyszałam dzwonek do drzwi. Chciałam wstać i iść otworzyć, lecz najmniejszy ruch powodował pulsowanie kostki.
Siedziałam tak na podłodze. Po policzku spływała mi łza bezradności. Nie chce mi się nawet zawołać kogoś. Poboli i przestanie. Nie chcę aby ktokolwiek się nademną litował . Ale to tak cholernie boli. Ogarnij się April - powtarzałam sobie w myślach - jesteś silna . W końcu zaczęłam zaprzeczać sama sobie. Zawołaj ! Milcz ! Zawołaj ! Milcz ! Miałam mętlik w głowie a najgorsze jest to że pragnęłam aby w moich drzwiach stanął właśnie on. Szatyn i pięknych oczach , zniewalającym uśmiechu. Rozmarzyłam się. (...)
Drzwi do mojego pokoju otworzyły się z hukiem . Do pomieszczenia weszły dwie postacie. Patrzały na mnie . Nie widziałam ich twarzy ponieważ słońce się w nich odbijało. Jedną z nich był mój tata, tego byłam pewna. A druga ? W głębi serca miałam nadzieję że to właśnie on. I miałam rację . W brzuchu poczułam motylki. Patrzył na mnie. Prosto w oczy.
Tata gdy tylko zobaczył w jakim jestem stanie , podszedł do mnie i ukucnął obok. Popatrzył na mnie z troską w oczach i zabrał się za szczegóły.
-Co się stało ? Nic Ci nie jest ? Jak noga ? Jest cała ? Mocno boli ? Dlaczego mnie na zawołałaś ? Może pojedzimy na pogotowie ? Skąd on - rzucił przelotne spojrzenie na Justina - wiedział że coś się stało ?
-Nie tato, nic mi nie jest. - odpowiedziałam spokojnie, ocierając łzę z policzka.
-A on ? -machnął głową w stronę chłopaka .
-Telepatia tatusiu . - rzuciłam zerkając na szatyna.
-No dobrze - odpowiedział .Po chwili ciszy tata zaczął rozglądać się po całym pokoju dziwnie wdychając powietrze przez nos. Patrzyłam na niego pytającym wzrokiem . On odwrócił się i patrzył w wejście do pokoju. - o cholera kurczak - krzyknął wybiegając z pokoju. Na twarzy pojawił mi się uśmiech. Kiedy tata opuścił pomieszczenie, zapanowała niezręczna cisza. Spojrzałam na Justina a ten na mnie. Podszedł do mnie i podał mi rękę . Popatrzyłam bezradnie na niego i na kostkę chcąc powiedzieć mu w ten sposób że nie dam rady wtać . Chyba zrozumiał bo ukucnął obok i próbował wziąść mnie na ręce.
-Hahaha przestań - zaczęłam się szarpać , kiedy przejechał po moim brzuchu powodując tym łaskotki.
-Nie ruszaj się wariatko. - powiedział i szeroko się do mnie uśmiechnął. Postanowiłam nie zaprzeczać.
Kiedy udało mu się mnie podnieść , ruszył w stronę łóżka. Posadził mnie mniej wiecej na środku łóżka a sam usadowił się na brzegu. Popatrzyłam na niego przez chwilę i uśmiechnęłam się sama do siebie.
-Uważaj żebyś nie spadł .
-Dziękuję będę uważał - powiedział zaczepnie i usiadł się jeszcze bardziej z brzegu. Siedział do mnie tyłem. Przechylając się trochę do przodu złapałam go za koszulkę i pociągnęłam w swoją stronę. Biebs leżał teraz z głową pod moimi nogami . Patrzyliśmy na siebie z szerokimi uśmiechami na twarzy. Znikały one coraz bardziej z każdą sekundą . Nie wiem w jaki sposób ale teraz dzieliły nas już tylko minimetry . Justin szybko zmienił pozycję . Siedzieliśmy twarzą w twarz . Miałam ogromną ochotę poczuć jak smakują jego usta. Jego usta musnęły delikatnie moje. Spojrzał na mnie jeszcze raz ze znakiem zapytania w oczach. Nie miałam mu nic do powiedzenie. Wpoiłam się w jego usta. On przyjmował każdy mój ruch i odwzajemniał wszystko. Chciałam aby ta chwila trwała wiecznie. Chciałam czuć jego smak . Być przy nim . Zawsze obok. Chciała bym mieć swój świat . Tylko on i ja . Ale tak nie będzie. Rzeczywistość. Tak to właśnie ta zazdrosna suka za chwilę zniszczy ten moment . Jeden piękny moment. On potrafi zmienić całe naszy życie . Chociaż trwa tak krótko . Jeżeli tylko chce może odwrócić twój świat do góry nogami nie pytając o zdanie. W dupie ma twoją opinię . Liczy sie tylko jego własne zdanie. I to co on sam uważa za słuszne.
Wplotłam dłoń w jego włosy. On położył mi rękę na karku i robił kciukiem delikatne kułeczka. Patrzyliśmy na siebie w milczeniu. Nie miałam odwagi się odezwać . Nie wiedziałam co powiedzieć .
-April ? - zaczął .
-Tak ?
-Co teraz ?
-Weźmiemy ślub , będziemy mieć córeczkę o imieniu Blanka , domek na odludziu i będziemy żyć długo i szczęśliwie. - palnęłam i zaraz tego pożałowałam . Nawet w takiej chwili nie potrafię być poważna. Miałam ochotę zapaść się pod ziemię . Spojrzałam jednym okiem na Justine i jego reakcję . Uśmiechał się. Odetchnęłam z ulgą. On spuścił głowę na dół i coś burknął . Poprosiłam żeby powtórzył. Powiedział trochę wyraźniej ale niedostatecznie.
-Kocham Cie - powiedział w końcu głośno i wyraźnie .
-Usłyszałam za pierwszym razem. - Powiedziałam i pocałowałam go. - Ale nie możemy być razem - dodałam kiedy się od niego odkleiłam .
-Spoko . Eee przepraszam . Nie powinienem . Cześć. - wstał i wyszedł. Było mi cholernie głupio. Nigdy wcześniej nie byłam w takiej sytuacji . Co miałam powiedzieć ? "Tak też Cię kocham nad życie" ? Nie kocham go. On mnie też nie. To jest głupie, szczeniackie zauroczenie. Po co mi to ? Nie chcę złamać mu serce. Cholera , głupia idiotko już to zrobiłaś . Ale potem bardziej by bolało . Siedząc na łóżku skuliłam nogi i objęłam je rękoma. Zamknęłam oczy i siedziałam .
Kiedy się ocknęłam, spojrzałam na zegarek . Była 23:30 . Spojrzałam przez okno na budynek obok. Światło u niego w pokoju było zapalone . Wstałam z łóżka, podeszłam do biurka i wzięłam z niego kartkę i marker. Namazałam coś na kartce i podeszłam do okna . Justin siedział na łóżku i pustym wzrokiem patrzył na mnie. Jego twarz nie wyrażała nic oprócz smutku i żalu . W oczach miałam łzy. Przyłożyłam kartkę do szyby. Czekałam na reakcję. Chłopak podszedł do okna . Pisał coś na kartce nie trwało to dłużej niż 10 sekund . Pokazał papier . Była na niej tylko buźka . Wyrażała tyle samo co blada twarz jej autora. Po policzkach spływało mi coraz więcej łez . Schowałam twarz w dłonie i wróciłam do łóżka.
Cholernie smutny ten rozdział. Akcja ta miała być dopiero za conajmniej 4 rozdziały no ale cóż ...
i pozdrawiam Turbanka który twierdzi że powinnam napisać książkę . Dziękuję za wiarę :*
Siedziałam tak na podłodze. Po policzku spływała mi łza bezradności. Nie chce mi się nawet zawołać kogoś. Poboli i przestanie. Nie chcę aby ktokolwiek się nademną litował . Ale to tak cholernie boli. Ogarnij się April - powtarzałam sobie w myślach - jesteś silna . W końcu zaczęłam zaprzeczać sama sobie. Zawołaj ! Milcz ! Zawołaj ! Milcz ! Miałam mętlik w głowie a najgorsze jest to że pragnęłam aby w moich drzwiach stanął właśnie on. Szatyn i pięknych oczach , zniewalającym uśmiechu. Rozmarzyłam się. (...)
Drzwi do mojego pokoju otworzyły się z hukiem . Do pomieszczenia weszły dwie postacie. Patrzały na mnie . Nie widziałam ich twarzy ponieważ słońce się w nich odbijało. Jedną z nich był mój tata, tego byłam pewna. A druga ? W głębi serca miałam nadzieję że to właśnie on. I miałam rację . W brzuchu poczułam motylki. Patrzył na mnie. Prosto w oczy.
Tata gdy tylko zobaczył w jakim jestem stanie , podszedł do mnie i ukucnął obok. Popatrzył na mnie z troską w oczach i zabrał się za szczegóły.
-Co się stało ? Nic Ci nie jest ? Jak noga ? Jest cała ? Mocno boli ? Dlaczego mnie na zawołałaś ? Może pojedzimy na pogotowie ? Skąd on - rzucił przelotne spojrzenie na Justina - wiedział że coś się stało ?
-Nie tato, nic mi nie jest. - odpowiedziałam spokojnie, ocierając łzę z policzka.
-A on ? -machnął głową w stronę chłopaka .
-Telepatia tatusiu . - rzuciłam zerkając na szatyna.
-No dobrze - odpowiedział .Po chwili ciszy tata zaczął rozglądać się po całym pokoju dziwnie wdychając powietrze przez nos. Patrzyłam na niego pytającym wzrokiem . On odwrócił się i patrzył w wejście do pokoju. - o cholera kurczak - krzyknął wybiegając z pokoju. Na twarzy pojawił mi się uśmiech. Kiedy tata opuścił pomieszczenie, zapanowała niezręczna cisza. Spojrzałam na Justina a ten na mnie. Podszedł do mnie i podał mi rękę . Popatrzyłam bezradnie na niego i na kostkę chcąc powiedzieć mu w ten sposób że nie dam rady wtać . Chyba zrozumiał bo ukucnął obok i próbował wziąść mnie na ręce.
-Hahaha przestań - zaczęłam się szarpać , kiedy przejechał po moim brzuchu powodując tym łaskotki.
-Nie ruszaj się wariatko. - powiedział i szeroko się do mnie uśmiechnął. Postanowiłam nie zaprzeczać.
Kiedy udało mu się mnie podnieść , ruszył w stronę łóżka. Posadził mnie mniej wiecej na środku łóżka a sam usadowił się na brzegu. Popatrzyłam na niego przez chwilę i uśmiechnęłam się sama do siebie.
-Uważaj żebyś nie spadł .
-Dziękuję będę uważał - powiedział zaczepnie i usiadł się jeszcze bardziej z brzegu. Siedział do mnie tyłem. Przechylając się trochę do przodu złapałam go za koszulkę i pociągnęłam w swoją stronę. Biebs leżał teraz z głową pod moimi nogami . Patrzyliśmy na siebie z szerokimi uśmiechami na twarzy. Znikały one coraz bardziej z każdą sekundą . Nie wiem w jaki sposób ale teraz dzieliły nas już tylko minimetry . Justin szybko zmienił pozycję . Siedzieliśmy twarzą w twarz . Miałam ogromną ochotę poczuć jak smakują jego usta. Jego usta musnęły delikatnie moje. Spojrzał na mnie jeszcze raz ze znakiem zapytania w oczach. Nie miałam mu nic do powiedzenie. Wpoiłam się w jego usta. On przyjmował każdy mój ruch i odwzajemniał wszystko. Chciałam aby ta chwila trwała wiecznie. Chciałam czuć jego smak . Być przy nim . Zawsze obok. Chciała bym mieć swój świat . Tylko on i ja . Ale tak nie będzie. Rzeczywistość. Tak to właśnie ta zazdrosna suka za chwilę zniszczy ten moment . Jeden piękny moment. On potrafi zmienić całe naszy życie . Chociaż trwa tak krótko . Jeżeli tylko chce może odwrócić twój świat do góry nogami nie pytając o zdanie. W dupie ma twoją opinię . Liczy sie tylko jego własne zdanie. I to co on sam uważa za słuszne.
Wplotłam dłoń w jego włosy. On położył mi rękę na karku i robił kciukiem delikatne kułeczka. Patrzyliśmy na siebie w milczeniu. Nie miałam odwagi się odezwać . Nie wiedziałam co powiedzieć .
-April ? - zaczął .
-Tak ?
-Co teraz ?
-Weźmiemy ślub , będziemy mieć córeczkę o imieniu Blanka , domek na odludziu i będziemy żyć długo i szczęśliwie. - palnęłam i zaraz tego pożałowałam . Nawet w takiej chwili nie potrafię być poważna. Miałam ochotę zapaść się pod ziemię . Spojrzałam jednym okiem na Justine i jego reakcję . Uśmiechał się. Odetchnęłam z ulgą. On spuścił głowę na dół i coś burknął . Poprosiłam żeby powtórzył. Powiedział trochę wyraźniej ale niedostatecznie.
-Kocham Cie - powiedział w końcu głośno i wyraźnie .
-Usłyszałam za pierwszym razem. - Powiedziałam i pocałowałam go. - Ale nie możemy być razem - dodałam kiedy się od niego odkleiłam .
-Spoko . Eee przepraszam . Nie powinienem . Cześć. - wstał i wyszedł. Było mi cholernie głupio. Nigdy wcześniej nie byłam w takiej sytuacji . Co miałam powiedzieć ? "Tak też Cię kocham nad życie" ? Nie kocham go. On mnie też nie. To jest głupie, szczeniackie zauroczenie. Po co mi to ? Nie chcę złamać mu serce. Cholera , głupia idiotko już to zrobiłaś . Ale potem bardziej by bolało . Siedząc na łóżku skuliłam nogi i objęłam je rękoma. Zamknęłam oczy i siedziałam .
Kiedy się ocknęłam, spojrzałam na zegarek . Była 23:30 . Spojrzałam przez okno na budynek obok. Światło u niego w pokoju było zapalone . Wstałam z łóżka, podeszłam do biurka i wzięłam z niego kartkę i marker. Namazałam coś na kartce i podeszłam do okna . Justin siedział na łóżku i pustym wzrokiem patrzył na mnie. Jego twarz nie wyrażała nic oprócz smutku i żalu . W oczach miałam łzy. Przyłożyłam kartkę do szyby. Czekałam na reakcję. Chłopak podszedł do okna . Pisał coś na kartce nie trwało to dłużej niż 10 sekund . Pokazał papier . Była na niej tylko buźka . Wyrażała tyle samo co blada twarz jej autora. Po policzkach spływało mi coraz więcej łez . Schowałam twarz w dłonie i wróciłam do łóżka.
Cholernie smutny ten rozdział. Akcja ta miała być dopiero za conajmniej 4 rozdziały no ale cóż ...
i pozdrawiam Turbanka który twierdzi że powinnam napisać książkę . Dziękuję za wiarę :*
poniedziałek, 24 grudnia 2012
Pokuśtykałam do środka, a kiedy się odwróciłam żeby zamknąć drzwi zobaczyłam szatyna który dalej stał w miejscu z otwartą buzią i ręką położoną w miejscu gdzie dałam mu buziaka. Na twarzy od razu pojawił się uśmiech. Zniknął kiedy zobaczyłam przed sobą tatę .
-Co się stało ? Co Ty zrobiłaś ? Dlaczego nie zadzwoniłaś ?
-Dzwoniłam . Nie odbierałeś - rzuciłam i omijając go udałam się do pokoju. Nie udało mi się tego wykonać tak sprawnie jak chciałam, ale efekt końcowy był ten sam.
Weszłam do pokoju i od razu rzuciłam się na łóżko. Sięgnęłam poduszkę i mocno się do niej przytuliłam. Leżałam tak przez chwilę do póki nie zdrętwiały mi ręce. Postanowiłam wziąć sobie laptopa. Wczołgałam na łóżko dolną część siebie i sięgnęłam po sprzęt leżący na szafce nocnej. Włączyłam go i weszłam na fejsa. Automatycznie wpisałam w wyszukiwarkę 'Justin Bieber'. Wyświetliło się kilka profili. Mój sąsiad był czwarty. Kliknęłam na jego profil i zaprosiłam go do znajomych . Moją uwagę przykuł napis "w związku w Victoria Stewart". Ehe to tylko koleżanka to nie moja dziewczyna - pomyślałam. Przejrzałam jego tablicę i znalazłam kilka postów typu "Kochanie :*" "Skarbie" "Kocham Cie" . Kłamca -burknęłam i zamknęłam laptopa.
-Kto to ? - usłyszałam głos mojego taty dobiegający od strony niedomkniętych drzwi. Otworzył je szerzej i wszedł. - Ten chłopak który Cię dziś przywiózł ? Swoją drogą jak dałaś mu buziaka to stał chyba jeszcze z dziesięć minut z ręką na policzku. Dziwak - podsumował mój opiekun i teatralnie przewrócił oczami . Uśmiechnęłam się do niego szeroko i pokazałam miejsce obok siebie. On usiadł i przysunął mnie do siebie mocno przytulając . Nieco mnie przy tym zgniótł, ale liczą się chęci. Siedzieliśmy tak przez chwilę , lecz naszą sielankę cieniasów przerwał Ryan wbiegający do pokoju .
-Widziałaś gdzieś moją niebieską koszulę ?
-Niebieską koszulę ? Wybierasz się gdzieś ? - zapytał podejrzliwie tata.
-Tak.- odpowiedział zdenerwowany - widziałaś gdzieś czy nie ? - rzucił znowu w moją stronę.
-U Ciebie w szafie powinna być .
-Nie ma jej. Dobra nie to nie , sam sobie znajdę - burknął zirytowany naszym brakiem chęci współpracy i wyszedł .
-Boże ... - westchnęłam i spróbowałam wyczłapać się z łóżka. Kiedy mi się to udało , powoli ruszyłam w stronę jego komnaty , zostawiając tym samym tatę samego w pokoju.
-Tu jest idioto - wyjęłam z szafy Ryana poszukiwana przez niego koszulę z krótkim rękawkiem i rzuciłam mu prosto w twarz. Kiedy się odwróciłam stał w samych bokserkach i butach. Nie mogąc się powstrzymać wybuchnęłam śmiechem .
-Dzięki jesteś wielka - powiedział nieco spokojniej i dał mi buziaka w policzek.
-Zawsze do usług - uśmiechnęłam się i skinęłam jak dama . Obserwowałam go jeszcze przez moment , potem podeszłam i zapięłam mu guziki od koszuli. Teraz wyglądał nieco lepiej . Miał ubrane szare rurki, czarne vansy i tą nieszczęsną koszulę .
-Z kim ? - zapytałam prosto, zerkając na niego pytająco.
-Z Polą. Dziś mija rok odkąd jesteśmy razem. Mówiłem jej żebyśmy spotkali się u Baroon'a, ale nie powiedziałem po co. A jak ona nie pamieta ? Jak zrobię z siebie idiote ? Kupiłem dla niej wisiorek z połową serduszka z wygrawerowaną datą. A drugą część mam ja. A jak jej się nie będzie podobał to i tak zrobie z siebie idiotę . Z góry jestem skazany na porażkę . A jak ... ?
-Ryan ?! Czy Ty się do cholery jasnej zamkniesz ? -przerwałam mu tę jego paplaninę. Przecież on nigdy nie był taki zdenerwowany jak dziś.- Pola na pewno pamieta. Pokaż mi ten wisiorek - po minucie nerwowego szukania po kieszeniach wyjął czerwone pudełeczko w kształcie serduszka. Delikatnie je otworzył , a w środku było , tak jak mówił , połówka serca .
-Śliczny, na pewno się jej spodoba - powiedziałam i uśmiechnęłam się do niego żeby dodać mu otuchy - też bym tak chciała - dodałam trochę ciszej . Braciszek spojrzał na mnie i mocno mnie uściskał .
-Dobra ja lecę bo się spóźnię - puścił mnie i wybiegł z pokoju. Szybko pokuśtykałam do okna i otworzyłam je. Poczekałam chwilę, aż brat pojawi się na horyzoncie .
-Ryan - krzyknęłam . Odwrócił się i nic nie mówiąc patrzył na mnie - powodzenia - dodałam , a ten szeroko się uśmiechnął , machnął ręką na pożegnanie i ruszył chodnikiem do swojej ukochanej. Swoją drogą czy to nie jest romantyczne ? Ryan Hunter : osoba na ogół opanowana , spokojna . A jak przychodzi co do czego to guzików nie może zapiąć . Zazdroszczę tej dziewczynie . On musi naprawdę ją kochać . Taa mój głupi brat . Z zamyślenia wyrwał mnie dzwonek telefonu który leżał u mnie w pokoju. Nie co zirytowana tym że nie mogę poruszać się tak szybko jak bym chciała ruszyłam do pokoju. Wzięłam telefon w rękę i z obawy że osoba ta może się zaraz rozłączyć , nie patrzyłam kto dzwoni tylko szybko odebrałam .
-Halo ? - poczekałam na odpowiedź , ale słyszałam tylko ciszę - halo - powtórzyłam i dalej nic. No trudno . Oddaliłam telefon od ucha i kiedy chciałam wcisnąć czerwoną słuchawkę usłyszałam jakieś szmery . Powtórzyłam więc czynność i przyłożyłam urządzenie ponownie do ucha.
-Halo ? April ? Haaaalo ? - usłyszałam dość niewyraźny męski głos.
-Tak ? Kto mówi ?
-Justin . Hej masz dziś wolny wieczór ? - teraz było słychać go wyraźnie . Skąd on ma mój numer ?
-Cześć . No z moją nogą raczej się nigdzie nie ruszam .
-A mógłbym wpaść do Ciebie ? Tak koło 15 . Co Ty na to ?
-Jeżeli chcesz to okej . Będę czekać . - powiedziałam i rozłączyłam się .
Usiadłam na łóżku i oglądałam mój pokój. Wyglądał tak jak zawsze . Łóżko, szafka, okno , szafa . Zatrzymałam się na szafie i ponownie wróciłam do okna. Ptak. Uśmiechnęłam się sama do siebie . Podeszłam do niego i oparłam się łokciem o parapet. Przez chwilę obserwowałam stworzenie. Kiedy odleciało podniosła wzrok na budynek na przeciwko . Okno. Pierwszy raz odkąd tu mieszkam zauważyłam że ono tam jest.
Nie było w nim firany i dało się zauważyć wielkie łóżko , obok szafka nocna a na niej lampka i stos książek. Nad łóżkiem był jakiś obrazek . Najprawdopodobniej była to ramka ze zdjęciami i kilka plakatów. Obstawiłam że jest to pokój Justina. Typowy pokój nastoletniego chłopaka. Nie musiałam długo czekać na potwierdzenie moich przypuszczeń , ponieważ drzwi do pokoju otworzyły się a do środka wszedł nie kto inny jak szatyn w samych spodenkach. Zrobiło mi się gorąco i czułam napływający na moje policzki rumieniec . Odwróciłam się tyłem i oparłam o ścianę .
Nie dałam rady postać dłużej niż dwie minuty ponieważ moja noga dała o sobie znać . Wdrapałam się więc na parapet i położyłam na nim nogi . Spokojniej już spojrzałam w okno sąsiada . Justin stał tam i obserwował mnie. Uśmiechnęłam się do niego delikatnie a on pokazał rząd równych śnieżnobiałych zębów. Nagle drzwi do jego pokoju weszła jakaś kobieta. Wyglądała mniej więcej na 30 lat. Rozmawiali przez chwilę . Justin wysłał mi przepraszające spojrzenie i wyszedł razem z kobietą z pokoju.
Postanowiłam zejść z parapetu i iść się przebrać . Dotarłam na jednej nodze do szafy i wyjęłam z niej <klik>. Skierowałam się do łazienki. Miałam problem z ubraniem szortów, ponieważ nie chciały przejść przez nogę z gipsem , ale dałam jakoś radę. Wyszłam z toalety i skierowałam się w stronę drzwi wyjściowych z mojego pokoju.
Stałam odwrócona plecami do okna poczułam na sobie czyjeś spojrzenie . Byłam pewna że to Justin więc spojrzałam w tamtą stronę chłopak stał w oknie z kartką w ręku . Nie widziałam dokładnie co na niej pisało więc podeszłam do okna. " 15 u Ciebie ? Aktualne ?" wyczytałam z kartki. Uśmiechnęłam się do niego szeroko i przeleciałam spojrzeniem po pokoju w poszukiwaniu jakiejś kartki . Na biurku leżał zeszyt i czarny marker. Pokazałam więc chłopakowi aby poczekał chwilę i na jednej nodze skoczyłam do biurka i z powrotem na swoje miejsce. Na kartce namazałam "Aktualne. Nie mogę się doczekać" . W odpowiedzi zobaczyłam szeroki uśmiech na pyszczku chłopaka. Odwróciłam się więc w celu pójścia do kuchni aby coś przekąsić . Dochodziłam już do drzwi i kiedy nogi mi się jakoś pokręciły i upadłam na podłogę.
-Co się stało ? Co Ty zrobiłaś ? Dlaczego nie zadzwoniłaś ?
-Dzwoniłam . Nie odbierałeś - rzuciłam i omijając go udałam się do pokoju. Nie udało mi się tego wykonać tak sprawnie jak chciałam, ale efekt końcowy był ten sam.
Weszłam do pokoju i od razu rzuciłam się na łóżko. Sięgnęłam poduszkę i mocno się do niej przytuliłam. Leżałam tak przez chwilę do póki nie zdrętwiały mi ręce. Postanowiłam wziąć sobie laptopa. Wczołgałam na łóżko dolną część siebie i sięgnęłam po sprzęt leżący na szafce nocnej. Włączyłam go i weszłam na fejsa. Automatycznie wpisałam w wyszukiwarkę 'Justin Bieber'. Wyświetliło się kilka profili. Mój sąsiad był czwarty. Kliknęłam na jego profil i zaprosiłam go do znajomych . Moją uwagę przykuł napis "w związku w Victoria Stewart". Ehe to tylko koleżanka to nie moja dziewczyna - pomyślałam. Przejrzałam jego tablicę i znalazłam kilka postów typu "Kochanie :*" "Skarbie" "Kocham Cie" . Kłamca -burknęłam i zamknęłam laptopa.
-Kto to ? - usłyszałam głos mojego taty dobiegający od strony niedomkniętych drzwi. Otworzył je szerzej i wszedł. - Ten chłopak który Cię dziś przywiózł ? Swoją drogą jak dałaś mu buziaka to stał chyba jeszcze z dziesięć minut z ręką na policzku. Dziwak - podsumował mój opiekun i teatralnie przewrócił oczami . Uśmiechnęłam się do niego szeroko i pokazałam miejsce obok siebie. On usiadł i przysunął mnie do siebie mocno przytulając . Nieco mnie przy tym zgniótł, ale liczą się chęci. Siedzieliśmy tak przez chwilę , lecz naszą sielankę cieniasów przerwał Ryan wbiegający do pokoju .
-Widziałaś gdzieś moją niebieską koszulę ?
-Niebieską koszulę ? Wybierasz się gdzieś ? - zapytał podejrzliwie tata.
-Tak.- odpowiedział zdenerwowany - widziałaś gdzieś czy nie ? - rzucił znowu w moją stronę.
-U Ciebie w szafie powinna być .
-Nie ma jej. Dobra nie to nie , sam sobie znajdę - burknął zirytowany naszym brakiem chęci współpracy i wyszedł .
-Boże ... - westchnęłam i spróbowałam wyczłapać się z łóżka. Kiedy mi się to udało , powoli ruszyłam w stronę jego komnaty , zostawiając tym samym tatę samego w pokoju.
-Tu jest idioto - wyjęłam z szafy Ryana poszukiwana przez niego koszulę z krótkim rękawkiem i rzuciłam mu prosto w twarz. Kiedy się odwróciłam stał w samych bokserkach i butach. Nie mogąc się powstrzymać wybuchnęłam śmiechem .
-Dzięki jesteś wielka - powiedział nieco spokojniej i dał mi buziaka w policzek.
-Zawsze do usług - uśmiechnęłam się i skinęłam jak dama . Obserwowałam go jeszcze przez moment , potem podeszłam i zapięłam mu guziki od koszuli. Teraz wyglądał nieco lepiej . Miał ubrane szare rurki, czarne vansy i tą nieszczęsną koszulę .
-Z kim ? - zapytałam prosto, zerkając na niego pytająco.
-Z Polą. Dziś mija rok odkąd jesteśmy razem. Mówiłem jej żebyśmy spotkali się u Baroon'a, ale nie powiedziałem po co. A jak ona nie pamieta ? Jak zrobię z siebie idiote ? Kupiłem dla niej wisiorek z połową serduszka z wygrawerowaną datą. A drugą część mam ja. A jak jej się nie będzie podobał to i tak zrobie z siebie idiotę . Z góry jestem skazany na porażkę . A jak ... ?
-Ryan ?! Czy Ty się do cholery jasnej zamkniesz ? -przerwałam mu tę jego paplaninę. Przecież on nigdy nie był taki zdenerwowany jak dziś.- Pola na pewno pamieta. Pokaż mi ten wisiorek - po minucie nerwowego szukania po kieszeniach wyjął czerwone pudełeczko w kształcie serduszka. Delikatnie je otworzył , a w środku było , tak jak mówił , połówka serca .
-Śliczny, na pewno się jej spodoba - powiedziałam i uśmiechnęłam się do niego żeby dodać mu otuchy - też bym tak chciała - dodałam trochę ciszej . Braciszek spojrzał na mnie i mocno mnie uściskał .
-Dobra ja lecę bo się spóźnię - puścił mnie i wybiegł z pokoju. Szybko pokuśtykałam do okna i otworzyłam je. Poczekałam chwilę, aż brat pojawi się na horyzoncie .
-Ryan - krzyknęłam . Odwrócił się i nic nie mówiąc patrzył na mnie - powodzenia - dodałam , a ten szeroko się uśmiechnął , machnął ręką na pożegnanie i ruszył chodnikiem do swojej ukochanej. Swoją drogą czy to nie jest romantyczne ? Ryan Hunter : osoba na ogół opanowana , spokojna . A jak przychodzi co do czego to guzików nie może zapiąć . Zazdroszczę tej dziewczynie . On musi naprawdę ją kochać . Taa mój głupi brat . Z zamyślenia wyrwał mnie dzwonek telefonu który leżał u mnie w pokoju. Nie co zirytowana tym że nie mogę poruszać się tak szybko jak bym chciała ruszyłam do pokoju. Wzięłam telefon w rękę i z obawy że osoba ta może się zaraz rozłączyć , nie patrzyłam kto dzwoni tylko szybko odebrałam .
-Halo ? - poczekałam na odpowiedź , ale słyszałam tylko ciszę - halo - powtórzyłam i dalej nic. No trudno . Oddaliłam telefon od ucha i kiedy chciałam wcisnąć czerwoną słuchawkę usłyszałam jakieś szmery . Powtórzyłam więc czynność i przyłożyłam urządzenie ponownie do ucha.
-Halo ? April ? Haaaalo ? - usłyszałam dość niewyraźny męski głos.
-Tak ? Kto mówi ?
-Justin . Hej masz dziś wolny wieczór ? - teraz było słychać go wyraźnie . Skąd on ma mój numer ?
-Cześć . No z moją nogą raczej się nigdzie nie ruszam .
-A mógłbym wpaść do Ciebie ? Tak koło 15 . Co Ty na to ?
-Jeżeli chcesz to okej . Będę czekać . - powiedziałam i rozłączyłam się .
Usiadłam na łóżku i oglądałam mój pokój. Wyglądał tak jak zawsze . Łóżko, szafka, okno , szafa . Zatrzymałam się na szafie i ponownie wróciłam do okna. Ptak. Uśmiechnęłam się sama do siebie . Podeszłam do niego i oparłam się łokciem o parapet. Przez chwilę obserwowałam stworzenie. Kiedy odleciało podniosła wzrok na budynek na przeciwko . Okno. Pierwszy raz odkąd tu mieszkam zauważyłam że ono tam jest.
Nie było w nim firany i dało się zauważyć wielkie łóżko , obok szafka nocna a na niej lampka i stos książek. Nad łóżkiem był jakiś obrazek . Najprawdopodobniej była to ramka ze zdjęciami i kilka plakatów. Obstawiłam że jest to pokój Justina. Typowy pokój nastoletniego chłopaka. Nie musiałam długo czekać na potwierdzenie moich przypuszczeń , ponieważ drzwi do pokoju otworzyły się a do środka wszedł nie kto inny jak szatyn w samych spodenkach. Zrobiło mi się gorąco i czułam napływający na moje policzki rumieniec . Odwróciłam się tyłem i oparłam o ścianę .
Nie dałam rady postać dłużej niż dwie minuty ponieważ moja noga dała o sobie znać . Wdrapałam się więc na parapet i położyłam na nim nogi . Spokojniej już spojrzałam w okno sąsiada . Justin stał tam i obserwował mnie. Uśmiechnęłam się do niego delikatnie a on pokazał rząd równych śnieżnobiałych zębów. Nagle drzwi do jego pokoju weszła jakaś kobieta. Wyglądała mniej więcej na 30 lat. Rozmawiali przez chwilę . Justin wysłał mi przepraszające spojrzenie i wyszedł razem z kobietą z pokoju.
Postanowiłam zejść z parapetu i iść się przebrać . Dotarłam na jednej nodze do szafy i wyjęłam z niej <klik>. Skierowałam się do łazienki. Miałam problem z ubraniem szortów, ponieważ nie chciały przejść przez nogę z gipsem , ale dałam jakoś radę. Wyszłam z toalety i skierowałam się w stronę drzwi wyjściowych z mojego pokoju.
Stałam odwrócona plecami do okna poczułam na sobie czyjeś spojrzenie . Byłam pewna że to Justin więc spojrzałam w tamtą stronę chłopak stał w oknie z kartką w ręku . Nie widziałam dokładnie co na niej pisało więc podeszłam do okna. " 15 u Ciebie ? Aktualne ?" wyczytałam z kartki. Uśmiechnęłam się do niego szeroko i przeleciałam spojrzeniem po pokoju w poszukiwaniu jakiejś kartki . Na biurku leżał zeszyt i czarny marker. Pokazałam więc chłopakowi aby poczekał chwilę i na jednej nodze skoczyłam do biurka i z powrotem na swoje miejsce. Na kartce namazałam "Aktualne. Nie mogę się doczekać" . W odpowiedzi zobaczyłam szeroki uśmiech na pyszczku chłopaka. Odwróciłam się więc w celu pójścia do kuchni aby coś przekąsić . Dochodziłam już do drzwi i kiedy nogi mi się jakoś pokręciły i upadłam na podłogę.
Subskrybuj:
Posty (Atom)