sobota, 29 grudnia 2012

     Nie miałam odwagi spojrzeć mu w oczy. Stałam tak patrząc się na jego buty. Czułam na sobie jego wzrok, czekał aż popatrzę na niego. Nie miałam pojęcia co powiedzieć, liczyłam że on zacznie. Najwidoczniej nie miał zamiaru tego robić . Po 5 minutach stania , podniosłam głowę spojrzałam mu w oczy i pocałowałam go. Zatkało go. Nie wiedział co ma robić. Stał jak wryty. Zaraz jednak poczułam jak rozluźnia się i wplata ręce w moje włosy. Pocałunek stawał się coraz bardziej namiętny . Odsunęłam się delikatnie od chłopaka i szepnęłam "kocham Cie".
     Leżeliśmy teraz na łóżku i patrzyliśmy na siebie. To wystarczyło mi do szczęścia. Dręczyło mnie jednak jedno pytanie. Podniosłam się na łokciu i przewróciłam oczami próbując sformułować pytanie.
-A Twoja dziewczyna ? I nie mów mi że to nie jest Twoja dziewczyna.
-Victoria ? Ona jest już nie ważna . Teraz jestem z Tobą - powiedział i chciał mnie znowu pocałować. Odsunęłam go od siebie delikatnie .
-Teraz tak . A za 2 tygodnie ?
-Z Tobą będę na zawsze. Teraz jest inaczej. Liczysz się tylko Ty .
-Ile razy już to mówiłeś dziewczynom ? - nastąpiła chwila ciszy. Widać było po minie chłopaka że ma ochotę wyjść stąd , ale przecież zniszczyłby swoją reputację.
-No dobra dużo - powiedział zrezygnowany i zaraz zaczął się tłumaczyć - ale z Tobą naprawdę jest inaczej. Kiedy Cię ... - przerwałam mu .
-Wiesz co ? Możesz sobie być z kim chcesz ale dopóki z tym kimś będziesz możemy zostać przyjaciółmi. I powiesz tej dziewczynie że ją zdradziłeś i przepraszasz , albo ja to zrobię.
-A jeżeli z nią zerwę to będziemy razem ?
-To dlaczego Ty w ogóle z nią byłeś ? Skoro zrywasz z nią dla pierwszej lepszej .
-Bo ładnie razem wyglądaliśmy - rzucił z wyrazem dumy w głosie .
-Żartujesz ? Powiedz że żartujesz !
-Dlaczego miałbym żartować. Kocham Cię i chcę być z Tobą szczery.
-Daruj sobie taką szczerość .
-Chyba nie myślisz że mógłbym Cię tak samo potraktować. April ...

*Justin*

-Chyba nie myślisz że mógłbym Cię tak samo potraktować. April ... - miałem ochotę zapaść się pod ziemię. Chyba trochę przesadziłem z tą szczerością. - To nie jest tak jak myślisz , że zmieniam dziewczyny jak rękawiczki, nie... - znowu mi przerwała .
-Nie, a jak jest ? - nie wiedziałem jak jej to wytłumaczyć. Milczałem - nic nie mówisz ? Tak myślałam . - rzuciła i już chciała się odwrócić. Złapałem ją za nadgarstek i zatrzymałem. Patrzyła mi prosto w oczy. Jej niebieskie brylanty błyszczały łzami. Nie chciałem aby przeze mnie płakała, nie taki był plan. Jaki plan do cholery ? Co ja pierdole ? To nie może się tak skończyć . Nie z nią !
-Wybacz. W ogóle nie powinienem był wchodzić z butami w Twoje życie - po policzku spłynęła jej łza. Szybko wytarłem ją kciukiem. Dziewczyna delikatnie się odsunęła na mój dotyk.
Wtedy drzwi do pokoju otworzyły się z krzykiem "April" . Do pomieszczenia wszedł jej brat Ryan. Stanął jak wryty kiedy mnie zobaczył. Niebieskooka stała tyłem do niego .
-Cześć - powiedział zdezorientowany .
-Siema - opowiedziałem i odwróciłem się aby podejść do okna. Na ustach kryła mi się cała wiązanka przekleństw związana z jego wejściem . Teraz już na pewno z nią nie pogadam . Chyba najlepiej było by wyjść. Wezmą mnie wtedy za tchórza. Nie wyjdę , nie w tej chwili. Kiedy się odwróciłem April stała wtulona w brata , a ten patrzył na mnie zabójczym wzrokiem.
-April , proszę. 3 minuty i wyjdę z tond i nigdy więcej się nie zobaczymy. - dziewczyna podniosła głowę , szepnęła coś do brata . Ten puścił ją i rzucając jeszcze raz wrogie spojrzenie w moją stronę wyszedł z pokoju.
-Przepraszam. Ja nie powinienem był . Tak masz racje jestem płytki , głupi i zachowuje się jak idiota. Ale taki już jestem. Chciałbym , chociaż by ze względu na Ciebie to zmienić, ale nie wiem jak . Chciałem zacząć od tego że będę szczery . Wcześniej nie miałem okazji aby spróbować na jaką szczerość mnie stać. Widać jestem aż zbyt wylewny. Z Victorią przyjaźniliśmy się od 4 lat. Pewnego dnia podczas spaceru, zrobiło się jakoś dziwnie i pocałowałem ją. Ona uciekła nie mieliśmy kontaktu przez jakieś 3 tygodnie. Potem ona  napisała mi sms żebyśmy się spotkali. Bałem się żeby czegoś sobie nie zrobiła więc spotkałem się nią . Nie wiedziałem że to wszystko się tak potoczy. Powiedziała mi wtedy że mnie kocha . Nie miałem pojęcia co zrobić , nie chciałem stracić takiego przyjaciela . Więc zrobiłem coś czego nigdy w życiu nie powinienem był robić. Od tego czasu jesteśmy razem. Ta dziewczyna jest po prostu wspaniała . Kocham ją , ale jak przyjaciółkę nigdy nic więcej do niej nie poczułem . Ona nieraz powtarza jak jej na mnie zależy i że mnie mocno kocham . Nie pozostaje mi wtedy nic innego jak przytakiwać jej . Zabiłbym się gdyby ona zrobiła by sobie przeze mnie chociaż najmniejszą krzywdę . Chociażby uroniła łzę . Kiedy byliśmy przyjaciółmi nieraz wycierałem jej łzy z policzka ponieważ "jakiś dureń ją skrzywdził" . Nie chcę aby teraz ktoś inny wycierał jej łzy a tym bardziej łzy spowodowane moją głupotą i niedojrzałością. Ale w Tobie się zakochałem najbardziej jak można zakochać się w osobie którą zna się 3 dni. I za cholerę nie wiem jak z tego wybrnąć. Nie powinienem był Cię wtedy ratować , podwozić , ani nic z tych rzeczy które zrobiłem . Nie mogę patrzeć na Twoje łzy. Najchętniej wybiegł bym z tego pokoju w którym powiedziałem te dwa cholerne słowa. Mimo to nie żałuje tego co zrobiłem . Być może będzie to początek czegoś pięknego . Liczę się jednak z tym że może to być tragiczny koniec czegoś co mogło powstać na tak, mimo wszystko nie pewnym gruncie. Jeżeli powiesz tylko słowo wyjdę z tond i nigdy więcej się nie zobaczymy . Jeżeli jednak będziesz chciała zostanę z Tobą na zawsze. - Patrzyła na mnie niemym wzrokiem . Nie wyrażał on nic . Kompletnie nic . Po prostu skierowane w moją stronę piękne błękitne oczy , były tak jak by ich nie było. Jej usta poruszyły się , jednak żaden dźwięk się z nim nie wydostał. Powtórzyło się to jeszcze kilka razy.
-Jak chcesz to zrobić ? - szepnęłam ledwo słyszalnie .
-Nie wiem . Nie mam pojęcia. Chcę po prostu żebyś była obok mnie. To mi naprawdę pomoże.
-Obiecuję Ci - powiedziała nieco głośniej i przytuliła się do mnie. Objąłem ją . Jedną rękę położyłem na włosach wplatając w nie delikatnie dłoń. Cieszyłem się w duchu jak małe dziecko . Czułem że coś się zaczęło. W tej chwili mógłbym zdobyć świat . Razem z nią niebieskooką pięknością. Nie mogłem się przyzwyczaić do myśli , że teraz wszystkie przeszkody i zło tego świata będę pokonywał razem z nią.


No to tego . Koniec trochę bardziej optymistyczny. Rozdział pisany pod presją jakże inteligentnej Karoliny . Bez niej rozdział powstałby chyba za tydzień . Miłego czytania dzieci :)

czwartek, 27 grudnia 2012

        Obudziłam się następnego dnia tak niewyspana jakbym wgl nie spała. Miałam ochotę iść do okna i skoczyć z niego . Niestety moje okno jest na wysokości może 10 metrów. Połamałabym sobie ewentualnie drugą nogę .
       Popatrzyłam w okno i od razu odechciało mi się żyć jeszcze bardziej. Niebo było zachmurzone a po szybie spływały pojedyncze krople deszczu. Idealna pogoda na rozżalanie się nad sobą. Wezmę lody z zamrażarki, koc z szafy, pilot z półki pod telewizorem usiądę się na kanapie i będę oglądać brazylijskie seriale. Które opowiadają o nieszczęśliwych miłościach które prędzej czy później skończą się happy endem. Jakie to oryginalne. Aż się wymiotować tęczą chce.
       Moje jakże optymistyczne rozmyślania przerwało burczenie w  brzuchu. Postanowiłam wstać . Usiadłam na łóżku . Zsunęłam lewą nogę na podłogę i delikatnie pisnęłam. Nie dość że na lewej to jeszcze boli. Coraz bardziej utwierdzałam się w przekonaniu żeby pozostać w łóżku bo to nie będzie miły dzień. Stwierdziłam jednak, że warto spróbować.
       Stanęłam przed lustrem i zrobiłam dość dziwną minę. Każdy włos na głowie wybrał sobie inny kierunek. Oczy miałam czarno-czerwone. Tusz przenoszony przez łzy po moich policzka dotarł aż do kącików ust. Pozostawiając po sobie ciemne smugi. Pod oczami miałam wory jak 80 letnia babcia. Wiedziałam że lepiej zostać w łóżku, ale skoro już wstałam to spróbuje jakoś przeżyć ten dzień.
         Włosy spięłam gumką , grzywkę zaczesałam do tyłu i podtrzymałam opaską. Twarz obmyłam zimną wodą a ślady wczorajszego makijażu zmyłam wacikiem z kremem. Przejrzałam się jeszcze raz w lustrze. Wyglądałam już teraz nieco lepiej. Kiedy chciałam już wychodzić z łazienki usłyszałam głos taty .
-Kochanie jeżeli już wstałaś to zostawiłem Ci kule w łazience. - odwróciłam się za siebie i zobaczyłam trochę obdrapane , niebieskie kule.
-Dziękuje - odpowiedziałam i sięgnęłam po nie. Nigdy nie chodziłam o kulach i po przejściu na nich z łazienki do pokoju, stwierdziłam że nie jest to takie łatwe na jakie wygląda. Stanęłam na środku pokoju i spojrzałam w okno na przeciwko . Roleta była zasłonięta. Zamknęłam na chwilę oczy, aby uspokoić myśli i ruszyłam w stronę drzwi.
     Tata siedział w kuchni przy stole i zajadał się naleśnikami . Przywitałam się z nim i usiadłam na przeciwko. Nie miałam ochoty na rozmowę, ale chyba mnie to nie ominie.
-Pytaj - powiedziałam do mojego opiekuna widząc jak czai się aby zadać 1500 pytań.
-Jak noga ? - ograniczył się do jednego ? Chodzi mu o coś innego.
-Dobrze, już nie boli. Ale chyba nie o to Ci chodzi ? - obejrzał swojego naleśnika z każdej strony, spojrzał na mnie i powtórzył czynność jeszcze ze 3 razy. W końcu otworzył usta, ale od razu je zamknął jakby nie wiedział jak sformułować  pytanie które chce zadać .
-Chodzi Ci o Justina ? O to co się wczoraj stało ? Nic się nie stało, oprócz tego że od tego całego zajścia wgl odechciało mi się żyć. - znowu chciał coś powiedzieć , teraz był pewien tego co powie ale mu przerwałam - nie to nie jego wina, to wina tylko i wyłącznie moja. Chcesz wiedzieć coś jeszcze ? - zapytałam patrząc się prosto na niego ze łzami w oczach. Ojciec unikał mojego spojrzenia jak tylko mógł. - Nie ma mnie dziś dla nikogo. - rzuciłam i poszłam do pokoju. Kiedy chciałam wskoczyć na pierwszy schodek nogi poplątały mi się z kulami. Upadłam. Cholera znowu . Mam już tego serdecznie dość. Po policzkach spłynęło mi kilka łez. Tata wybiegł z kuchni i obserwował mnie. Wstałam rzuciłam te pieprzone kije na podłogę i nie zwracając uwagi na ból kostki wbiegłam po schodach. Rzuciłam się na łóżko w moim pokoju i leżałam .
     Kocham go - myślałam - ale ja go nie znam. Można przecież spróbować . Ale po co ? Jaki jest tego sens? - wstałam z łóżka i przemieściłam się do okna. Na parapecie leżała kartka na której napisane było "przepraszam" . Widocznie wczoraj ją zostawiłam . Przeczytałam kilkakrotnie napis na niej. Przestałam to robić kiedy poczułam czyiś wzrok na sobie. Podniosłam oczy ku górze. Nie wiele mi to pomogło. Uniosłam głowę i spojrzałam w okno sąsiada. Stał w nim Justin. W brzuchu poczułam motylki. Znowu. Podniosłam kartkę do góry i pokazałam mu ją . Patrzyłam na niego jak to się mówi "smutny szczeniaczek". Ledwo dostrzegalnie ale się do mnie uśmiechnął. Schylił się i pisał coś na kartce . Chwilę później zobaczyłam efekt jego pracy "Mogę przyjść. Chyba musimy porozmawiać". Nie odpisałam nic tylko kiwnęłam głową . Szatyn odwrócił kartkę "za 5 minut będę u Ciebie." . Poczekał aż przeczytam, uśmiechnął się i poszedł do łazienki.
    Kiedy spojrzałam na siebie postanowiłam zrobić to samo.  Wyjęłam z szafy <to> i poszłam do łazienki się ubrać. Kiedy uporałam się z tym . Rozpuściłam włosy i lekko je poczochrałam. Wyglądałam teraz jak człowiek. Wyszłam z łazienki i na swoim łóżku zobaczyłam Justina. Siedział ze spuszczoną głową, nerwowo przeplatając palcami.
-Cześć - powiedziałam nieśmiało. Chłopak podniósł wzrok i zmierzył mnie całą .
-Cześć - rzucił i wstał idąc w moim kierunku. Stanął przede mną w odpowiedniej odległości.


Jaki on jest w huj nudny ! Kompletny niewypał : O następny bd ciekawszy ;d

środa, 26 grudnia 2012

      Oczy zeszkliły mi się z bólu. Trzymałam się mocno za kostkę w myślach wzywając pomocy. Żadnego odzewu. Po kilku minutach karcenia siebie w myślach, usłyszałam dzwonek do drzwi. Chciałam wstać i iść otworzyć, lecz najmniejszy ruch powodował pulsowanie kostki.
      Siedziałam tak na podłodze. Po policzku spływała mi łza bezradności. Nie chce mi się nawet zawołać kogoś. Poboli i przestanie. Nie chcę aby ktokolwiek się nademną litował . Ale to tak cholernie boli. Ogarnij się April - powtarzałam sobie w myślach - jesteś silna . W końcu zaczęłam zaprzeczać sama sobie. Zawołaj ! Milcz ! Zawołaj ! Milcz ! Miałam mętlik w głowie a najgorsze jest to że pragnęłam aby w moich drzwiach stanął właśnie on. Szatyn i pięknych oczach , zniewalającym uśmiechu. Rozmarzyłam się. (...)
     Drzwi do mojego pokoju otworzyły się z hukiem . Do pomieszczenia weszły dwie postacie. Patrzały na mnie . Nie widziałam ich twarzy ponieważ słońce się w nich odbijało. Jedną z nich był mój tata, tego byłam pewna. A druga ? W głębi serca miałam nadzieję że to właśnie on. I miałam rację . W brzuchu poczułam motylki. Patrzył na mnie. Prosto w oczy.
    Tata gdy tylko zobaczył w jakim jestem stanie , podszedł do mnie i ukucnął obok. Popatrzył na mnie z troską w oczach i zabrał się za szczegóły.
-Co się stało ? Nic Ci nie jest ? Jak noga ? Jest cała ? Mocno boli ? Dlaczego mnie na zawołałaś ? Może pojedzimy na pogotowie ? Skąd on - rzucił przelotne spojrzenie na Justina - wiedział że coś się stało ?
-Nie tato, nic mi nie jest. - odpowiedziałam spokojnie, ocierając łzę z policzka.
-A on ? -machnął głową w stronę chłopaka .
-Telepatia tatusiu . - rzuciłam zerkając na szatyna.
-No dobrze - odpowiedział .Po chwili ciszy tata zaczął rozglądać się po całym pokoju dziwnie wdychając powietrze przez nos. Patrzyłam na niego pytającym wzrokiem . On odwrócił się i patrzył w wejście do pokoju. - o cholera kurczak - krzyknął wybiegając z pokoju. Na twarzy pojawił mi się uśmiech. Kiedy tata opuścił pomieszczenie, zapanowała niezręczna cisza. Spojrzałam na Justina a ten na mnie. Podszedł do mnie i podał mi rękę . Popatrzyłam bezradnie na niego i na kostkę chcąc powiedzieć mu w ten sposób że nie dam rady wtać . Chyba zrozumiał bo ukucnął obok i próbował wziąść mnie na ręce.
-Hahaha przestań - zaczęłam się szarpać , kiedy przejechał po moim brzuchu powodując tym łaskotki.
-Nie ruszaj się wariatko. - powiedział i szeroko się do mnie uśmiechnął. Postanowiłam nie zaprzeczać.
    Kiedy udało mu się mnie podnieść , ruszył w stronę łóżka. Posadził mnie mniej wiecej na środku łóżka a sam usadowił się na brzegu. Popatrzyłam na niego przez chwilę i uśmiechnęłam się sama do siebie.
-Uważaj żebyś nie spadł .
-Dziękuję będę uważał - powiedział zaczepnie i usiadł się jeszcze bardziej z brzegu. Siedział do mnie tyłem. Przechylając się trochę do przodu złapałam go za koszulkę i pociągnęłam w swoją stronę. Biebs leżał teraz z głową pod moimi nogami . Patrzyliśmy na siebie z szerokimi uśmiechami na twarzy. Znikały one coraz bardziej z każdą sekundą . Nie wiem w jaki sposób ale teraz dzieliły nas już tylko minimetry . Justin szybko zmienił pozycję . Siedzieliśmy twarzą w twarz . Miałam ogromną ochotę poczuć jak smakują jego usta. Jego usta musnęły delikatnie moje. Spojrzał na mnie jeszcze raz ze znakiem zapytania w oczach. Nie miałam mu nic do powiedzenie. Wpoiłam się w jego usta. On przyjmował każdy mój ruch i odwzajemniał wszystko. Chciałam aby ta chwila trwała wiecznie. Chciałam czuć jego smak . Być przy nim . Zawsze obok. Chciała bym mieć swój świat . Tylko on i ja . Ale tak nie będzie. Rzeczywistość. Tak to właśnie ta zazdrosna suka za chwilę zniszczy ten moment . Jeden piękny moment. On potrafi zmienić całe naszy życie . Chociaż trwa tak krótko . Jeżeli tylko chce może odwrócić twój świat do góry nogami nie pytając o zdanie. W dupie ma twoją opinię . Liczy sie tylko jego własne zdanie. I to co on sam uważa za słuszne.
    Wplotłam dłoń w jego włosy. On położył mi rękę na karku i robił kciukiem delikatne kułeczka. Patrzyliśmy na siebie w milczeniu. Nie miałam odwagi się odezwać . Nie wiedziałam co powiedzieć .
-April ? - zaczął .
-Tak ?
-Co teraz ?
-Weźmiemy ślub , będziemy mieć córeczkę o imieniu Blanka , domek na odludziu i będziemy żyć długo i szczęśliwie. - palnęłam i zaraz tego pożałowałam . Nawet w takiej chwili nie potrafię być poważna. Miałam ochotę zapaść się pod ziemię . Spojrzałam jednym okiem na Justine i jego reakcję . Uśmiechał się. Odetchnęłam z ulgą. On spuścił głowę na dół i coś burknął . Poprosiłam żeby powtórzył. Powiedział trochę wyraźniej ale niedostatecznie.
-Kocham Cie - powiedział w końcu głośno i wyraźnie .
-Usłyszałam za pierwszym razem. - Powiedziałam i pocałowałam go. - Ale nie możemy być razem - dodałam kiedy się od niego odkleiłam .
-Spoko . Eee przepraszam . Nie powinienem . Cześć. - wstał i wyszedł. Było mi cholernie głupio. Nigdy wcześniej nie byłam w takiej sytuacji . Co miałam powiedzieć ? "Tak też Cię kocham nad życie" ? Nie kocham go. On mnie też nie. To jest głupie, szczeniackie zauroczenie. Po co mi to ? Nie chcę złamać mu serce. Cholera , głupia idiotko już to zrobiłaś . Ale potem bardziej by bolało . Siedząc na łóżku skuliłam nogi i objęłam je rękoma. Zamknęłam oczy i siedziałam .
   Kiedy się ocknęłam, spojrzałam na zegarek . Była 23:30 . Spojrzałam przez okno na budynek obok. Światło u niego w pokoju było zapalone . Wstałam z łóżka, podeszłam do biurka i wzięłam z niego kartkę i marker. Namazałam coś na kartce i podeszłam do okna . Justin siedział na łóżku i pustym wzrokiem patrzył na mnie. Jego twarz nie wyrażała nic oprócz smutku i żalu . W oczach miałam łzy. Przyłożyłam kartkę do szyby. Czekałam na reakcję. Chłopak podszedł do okna . Pisał coś na kartce nie trwało to dłużej niż 10 sekund . Pokazał papier . Była na niej tylko buźka . Wyrażała tyle samo co blada twarz jej autora. Po policzkach spływało mi coraz więcej łez . Schowałam twarz w dłonie i wróciłam do łóżka.


Cholernie smutny ten rozdział. Akcja ta miała być dopiero za conajmniej 4 rozdziały no ale cóż ...
i pozdrawiam Turbanka który twierdzi że powinnam napisać książkę . Dziękuję za wiarę :*

poniedziałek, 24 grudnia 2012

   Pokuśtykałam do środka, a kiedy się odwróciłam żeby zamknąć drzwi zobaczyłam szatyna który dalej stał w miejscu z otwartą buzią i ręką położoną w miejscu gdzie dałam mu buziaka. Na twarzy od razu pojawił się uśmiech. Zniknął kiedy zobaczyłam przed sobą tatę .
-Co się stało ? Co Ty zrobiłaś ? Dlaczego nie zadzwoniłaś ?
-Dzwoniłam . Nie odbierałeś - rzuciłam i omijając go udałam się do pokoju. Nie udało mi się tego wykonać tak sprawnie jak chciałam, ale efekt końcowy był ten sam.
   Weszłam do pokoju i od razu rzuciłam się na łóżko. Sięgnęłam poduszkę i mocno się do niej przytuliłam. Leżałam tak przez chwilę do póki nie zdrętwiały mi ręce. Postanowiłam wziąć sobie laptopa. Wczołgałam na  łóżko dolną część siebie i sięgnęłam po sprzęt leżący na szafce nocnej. Włączyłam go i weszłam na fejsa. Automatycznie wpisałam w wyszukiwarkę 'Justin Bieber'. Wyświetliło się kilka profili. Mój sąsiad był czwarty. Kliknęłam na jego profil i zaprosiłam go do znajomych . Moją uwagę przykuł napis "w związku w Victoria Stewart". Ehe to tylko koleżanka to nie moja dziewczyna - pomyślałam. Przejrzałam jego tablicę i znalazłam kilka postów typu "Kochanie :*" "Skarbie" "Kocham Cie" . Kłamca -burknęłam i zamknęłam laptopa.
-Kto to ? - usłyszałam głos mojego taty dobiegający od strony niedomkniętych drzwi. Otworzył je szerzej i wszedł. - Ten chłopak który Cię dziś przywiózł ? Swoją drogą jak dałaś mu buziaka to stał chyba jeszcze z dziesięć minut z ręką na policzku. Dziwak - podsumował mój opiekun i teatralnie przewrócił oczami . Uśmiechnęłam się do niego szeroko i pokazałam miejsce obok siebie. On usiadł i przysunął mnie do siebie mocno przytulając . Nieco mnie przy tym zgniótł, ale liczą się chęci. Siedzieliśmy tak przez chwilę , lecz naszą  sielankę cieniasów przerwał Ryan wbiegający do pokoju .
-Widziałaś gdzieś moją niebieską koszulę ?
-Niebieską koszulę ? Wybierasz się gdzieś ? - zapytał podejrzliwie tata.
-Tak.- odpowiedział zdenerwowany - widziałaś gdzieś czy nie ? - rzucił znowu w moją stronę.
-U Ciebie w szafie powinna być .
-Nie ma jej. Dobra nie to nie , sam sobie znajdę - burknął zirytowany naszym brakiem chęci współpracy i wyszedł .
-Boże ... - westchnęłam i spróbowałam wyczłapać się z łóżka. Kiedy mi się to udało , powoli ruszyłam w stronę jego komnaty , zostawiając tym samym tatę samego w pokoju.
-Tu jest idioto - wyjęłam z szafy Ryana poszukiwana przez niego koszulę z krótkim rękawkiem i rzuciłam mu prosto w twarz. Kiedy się odwróciłam stał w samych bokserkach i butach. Nie mogąc się powstrzymać wybuchnęłam śmiechem .
-Dzięki jesteś wielka - powiedział nieco spokojniej i dał mi buziaka w policzek.
-Zawsze do usług - uśmiechnęłam się i skinęłam jak dama . Obserwowałam go jeszcze przez moment , potem podeszłam i zapięłam mu guziki od koszuli. Teraz wyglądał nieco lepiej . Miał ubrane szare rurki, czarne vansy i tą nieszczęsną koszulę .
-Z kim ? - zapytałam prosto, zerkając na niego pytająco.
-Z Polą. Dziś mija rok odkąd jesteśmy razem. Mówiłem jej żebyśmy spotkali się u Baroon'a, ale nie powiedziałem po co. A jak ona nie pamieta ? Jak zrobię z siebie idiote ? Kupiłem dla niej wisiorek z połową serduszka z wygrawerowaną datą. A drugą część mam ja. A jak jej się nie będzie podobał to i tak zrobie z siebie idiotę . Z góry jestem skazany na porażkę . A jak ... ?
-Ryan ?! Czy Ty się do cholery jasnej zamkniesz ? -przerwałam mu tę jego paplaninę. Przecież on nigdy nie był taki zdenerwowany jak dziś.- Pola na pewno pamieta. Pokaż mi ten wisiorek - po minucie nerwowego szukania po kieszeniach wyjął czerwone pudełeczko w kształcie serduszka. Delikatnie je otworzył , a w środku było , tak jak mówił , połówka serca .
-Śliczny, na pewno się jej spodoba - powiedziałam i uśmiechnęłam się do niego żeby dodać mu otuchy - też bym tak chciała - dodałam trochę ciszej . Braciszek spojrzał na mnie i mocno mnie uściskał .
-Dobra ja lecę bo się spóźnię - puścił mnie i wybiegł z pokoju. Szybko pokuśtykałam do okna i otworzyłam je. Poczekałam chwilę, aż brat pojawi się na horyzoncie .
-Ryan - krzyknęłam . Odwrócił się i nic nie mówiąc patrzył na mnie - powodzenia - dodałam , a ten szeroko się uśmiechnął , machnął ręką na pożegnanie i ruszył chodnikiem do swojej ukochanej. Swoją drogą czy to nie jest romantyczne ? Ryan Hunter : osoba na ogół opanowana , spokojna . A jak przychodzi co do czego to guzików nie może zapiąć . Zazdroszczę tej dziewczynie . On musi naprawdę ją kochać . Taa mój głupi brat . Z zamyślenia wyrwał mnie dzwonek telefonu który leżał u mnie w pokoju. Nie co zirytowana tym że nie mogę poruszać się tak szybko jak bym chciała ruszyłam do pokoju. Wzięłam telefon w rękę i z obawy że osoba ta może się zaraz rozłączyć , nie patrzyłam kto dzwoni tylko szybko odebrałam .
-Halo ? - poczekałam na odpowiedź , ale słyszałam tylko ciszę - halo - powtórzyłam i dalej nic. No trudno . Oddaliłam telefon od ucha i kiedy chciałam wcisnąć czerwoną słuchawkę usłyszałam jakieś szmery . Powtórzyłam więc czynność i przyłożyłam urządzenie ponownie do ucha.
-Halo ? April ? Haaaalo ? - usłyszałam dość niewyraźny męski głos.
-Tak ? Kto mówi ?
-Justin . Hej masz dziś wolny wieczór ? - teraz było słychać go wyraźnie . Skąd on ma mój numer ?
-Cześć . No z moją nogą raczej się nigdzie nie ruszam .
-A mógłbym wpaść do Ciebie ? Tak koło 15 . Co Ty na to ?
-Jeżeli chcesz to okej . Będę czekać . - powiedziałam i rozłączyłam się .
     Usiadłam na łóżku i oglądałam mój pokój. Wyglądał tak jak zawsze . Łóżko, szafka, okno , szafa . Zatrzymałam się na szafie i ponownie wróciłam do okna. Ptak. Uśmiechnęłam się sama do siebie . Podeszłam do niego i oparłam się łokciem o parapet. Przez chwilę obserwowałam stworzenie. Kiedy odleciało podniosła wzrok na budynek na przeciwko . Okno. Pierwszy raz odkąd tu mieszkam zauważyłam że ono tam jest.
     Nie było w nim firany i dało się zauważyć wielkie łóżko , obok szafka nocna a na niej lampka i stos książek. Nad łóżkiem był jakiś obrazek . Najprawdopodobniej była to ramka ze zdjęciami i kilka plakatów. Obstawiłam że jest to pokój Justina. Typowy pokój nastoletniego chłopaka. Nie musiałam długo czekać na potwierdzenie moich przypuszczeń , ponieważ drzwi do pokoju otworzyły się a do środka wszedł nie kto inny jak szatyn w samych spodenkach. Zrobiło mi się gorąco i czułam napływający na moje policzki rumieniec . Odwróciłam się tyłem i oparłam o ścianę .
      Nie dałam rady postać dłużej niż dwie minuty ponieważ moja noga dała o sobie znać . Wdrapałam się więc na parapet i położyłam na nim nogi . Spokojniej już spojrzałam w okno sąsiada . Justin stał tam i obserwował mnie. Uśmiechnęłam się do niego delikatnie a on pokazał rząd równych śnieżnobiałych zębów. Nagle drzwi do jego pokoju weszła jakaś kobieta. Wyglądała mniej więcej na 30 lat. Rozmawiali przez chwilę . Justin wysłał mi przepraszające spojrzenie i wyszedł razem z kobietą z pokoju.
      Postanowiłam zejść z parapetu i iść się przebrać . Dotarłam na jednej nodze do szafy i wyjęłam z niej <klik>. Skierowałam się do łazienki. Miałam problem z ubraniem szortów, ponieważ nie chciały przejść przez nogę z gipsem , ale dałam jakoś radę. Wyszłam z toalety i skierowałam się w stronę drzwi wyjściowych z mojego pokoju.
     Stałam odwrócona plecami do okna poczułam na sobie czyjeś spojrzenie . Byłam pewna że to Justin więc spojrzałam w tamtą stronę chłopak stał w oknie z kartką w ręku . Nie widziałam dokładnie co na niej pisało więc podeszłam do okna. " 15 u Ciebie ? Aktualne ?" wyczytałam z kartki. Uśmiechnęłam się do niego szeroko i przeleciałam spojrzeniem po pokoju w poszukiwaniu jakiejś kartki . Na biurku leżał zeszyt i czarny marker. Pokazałam więc chłopakowi aby poczekał chwilę i na jednej nodze skoczyłam do biurka i z powrotem na swoje miejsce. Na kartce namazałam "Aktualne. Nie mogę się doczekać" . W odpowiedzi zobaczyłam szeroki uśmiech na pyszczku chłopaka. Odwróciłam się więc w celu pójścia do kuchni aby coś przekąsić . Dochodziłam już do drzwi i kiedy nogi mi się jakoś pokręciły i upadłam na podłogę.

środa, 14 listopada 2012

     Następnego ranka obudziłam się o 6 i obserwowałam ptaka który siedział na parapecie. Słońce próbowało przebić się przez chmury, ze słabymi skutkami . Postanowiłam wstać. Zrzucając nogi z łóżka włożyłam od razu różowe papcie. Posiedziałam jeszcze chwilkę na brzegu łóżka, a potem wstałam.
     Schodząc po schodach poczułam zapach świeżo upieczonego chleba i jajecznicy. Weszłam do kuchni i przy kuchence zobaczyłam mojego tatę . Odchrząknęłam. Kiedy się odwrócił nie mogłam powstrzymać się od śmiechu. Miał na sobie fartuszek z ujaranym krasnoludkiem .
-Dzień dobry księżniczko- powitał mnie z promiennym uśmiechem . Również się do niego uśmiechnęłam i usiadłam na wysokim krześle barowym przy blacie. Wzięłam szklankę i nalałam soku pomarańczowego. Upiłam łyk i dalej bacznie obserwowałam mojego kucharza .
-I jak się spało ? - zapytał tata kiedy postawił mi talerzyk ze śniadaniem pod nosem,
-Średnio - odpowiedziałam - co się wczoraj stało ?
-O czym mówisz ? - spytał zdezorientowany.
-To ja się Ciebie pytam - odwróciłam się i zerknęłam jak wygląda w salonie. Wszystko było posprzątane, a świeżo umyta podłoga aż błyszczała - widziałam wszystko wczoraj wieczorem .
-Przepraszam - tylko tyle usłyszałam i ani słowa więcej .
-Uhm - mruknęłam i w ciszy zjadłam śniadanie.
      Wstałam, podziękowałam i poszła do pokoju .  Weszłam, zamknęłam za sobą drzwi i oparłam się o nie . Powoli zjeżdżałam po nich w dół , aż w końcu usiadłam na podłodze. Wodziłam wzrokiem po całym pokoju. Spojrzałam w okno i uśmiechnęłam się szeroko widząc dalej siedzącego na parapecie ptaszka . Podniosłam się z podłogi i podeszłam do okna. Zwierzę ani drgnęło. Przyjrzałam się mu dokładnie . Wyglądał raczej jak żywy . Kiedy chciałam otworzyć okno, odleciał . Spoglądałam jeszcze chwile w ślad za nim .
   Postanowiłam iść się ogarnąć . Weszłam do łazienki i wykąpałam się . Ubrałam <klik>  (bez torby) i wyszłam z łazienki . Usiadłam na fotelu nogi położyłam na biurku i odpaliłam laptopa . Przejrzałam twittera, fejsa i besty. Kiedy spojrzałam na zegarek było chwile po 13 . Nie miałam już co robić więc poszłam się przebrać w <klik> . Włosy rozpuściłam. Miałam naturalnie delikatne fale, które bardzo lubiłam .
   Zeszłam na dół . Tatę znalazłam w garażu . Znowu majsterkował przy Petuni . Petunia był to samochód mojej mamy . Kilka tygodniu po jej śmierci samochód rozwalił się . Od tamtej pory tata próbuje ją naprawić . Nie za bardzo mu to wychodzi . Mimo wszystko nie poddaje się .
-Wychodzę. Nie wiem o której wrócę - powiedziałam i skierowałam się w strone wyjścia.
-Uważaj na siebie - krzyknął tata w ślad za mną .
   Na dworze nie było aż tak gorąco jak powinno, ale było idealnie do stroju który miałam na sobie. Włożyłam słuchawki w uszy i szłam ulicami NY. Dochodzą powoli do skrzyżowania Starbucks i Walgreens zobaczyłam ... ee jak on miał ? Austin ? Justin ? Tak zobaczyłam Justina . Miał ciemnoniebieskie rurki i czarną bluzę z kapturem, który miał ubrany na głowę . W uszach miał słuchawki a ręce w kieszeniach bluzy. Głowę miał spuszczoną w dół jak by chciał ukryć się przed czymś, przed kimś przed całym światem . Chciałam go zaczepić, ale plany popsuła mi jakaś blondynka która zaatakowała go z prawej strony. Najwyraźniej była to jego dziewczyna, bo na jej widok wyszczerzył zęby i dali sobie solidnego buziaka. Nie chcąc im przeszkadzam przyjęłam pozycję taką jaką wcześniej miał chłopak i przeszłam obok nich obojętnie.
    Będą prawie na końcu ulicy stwierdziłam, że bez sensu jest iść dalej. Chciałam już zawracać kiedy z na przeciwka zobaczyłam jakiegoś chłopaka. Wydawało mi się że patrzy i idzie prosto na mnie. Uśmiechał się szeroko . Wyglądał na tyle śmiesznie że na twarz wskoczył mi banan . Próbując go ukryć odwróciłam się w drugą stronę . Chłopak jednak przeszedł obok mnie . Kiedy się odwróciłam za siebie zobaczyłam jak kręci wokół własnej osi jakąś dziewczyna . No pięknie - pomyślałam. I zawstydzona ruszyłam w stronę skejt parku który zauważyłam po drugiej stronie ulicy .
   Siadając na ławce, ręce miałam w kieszeniach bluzy , złożone w pięści . Na twarzy królował grymas zawiedzionego smarkacza. Kolana podniosłam i oparłam o nie brodę . Bacznie obserwowałam najprawdopodobniej moich rówieśników. Siedziałam i nie wiedziałam co ze sobą zrobić . Minęło dosyć sporo czasu zanim ogarnęłam ten burdel w głowie . A kiedy mi się udało, wstałam i próbowałam rozprostować . Ruszając w stronę domu, zobaczyłam jakieś rowerzystę jechał bardzo szybko i patrzył w drugą stronę . Nie zauważył mnie . Wjechał na mnie a ja wylądowałam na chodniku .
-Uważaj idioto ! - krzyknęłam za chłopakiem który szybko się pozbierał i nie tracąc ani sekundy odjechał. Podniosłam się i kiedy stanęłam na lewej nodze aż pisnęłam . Doczłapałam się do ławki i usiadłam . Uniosłam nogę i położyłam ją na ławce . Zrzuciłam buta chcąc sprawdzić co z nogą. Spuchła jak cholera. Wyglądała jak piłkę . Na myśl o tym uśmiech pojawił mi się twarzy . Wyciągnęłam telefon i wybrałam numer do taty . Oczekiwałam sygnału cały czas obserwując cały czas pulsującą kostkę . Tata nie odbierał .
- Pięknie - burknęłam .
-Coś się stało ? - usłyszałam znajomy głos za plecami . Odwróciłam się i zobaczyłam Justina.
-Nie nic - odpowiedziałam wymijająco.
-Aha - rzucił i poszedł dalej . Prychnęłam tylko i dalej próbowałam dodzwonić się do taty. Ale dalej nic.
-Żartowałem - powiedział chłopak siadając obok mojej nogi - nie dobrze to wygląda .
-Serio ? - rzuciłam z ironią i wcisnęłam czerwoną słuchawkę chowając telefon do kieszeni . Szatyn przyglądał się mojej kostce - wygląda jak piłeczka - powiedział i uśmiechnął się zerkając na mnie. Odwzajemniłam uśmiech.
-Trzeba by z tym jechać na pogotowie. - powiedział z poważną miną .
-Dzięki ale poradzę sobie.
-Mówię serio - wstał i wysunął rękę w moim kierunku - chodź . Pomogę Ci. Jestem samochodem. Zaparkowałem niedaleko - pomógł mi wstać. I wziął mnie pod ramię . Szliśmy tak w milczeniu. Byłam mu ogromnie wdzięczna za pomoc, ale irytowała mnie już ta niezręczna cisza. Nie wiedziałam jednak co powiedzieć. Na szczęście on zaczął .
-Gdzie mieszkasz ?
-Eee. Na Cross Street .
-Podwiozę Cię to po drodze .
-Dziękuję - szepnęłam .
     Kiedy doszliśmy do samochodu pomógł mi do niego wsiąść. Oczywiście genialna ja uderzyłam się o drzwi .
-Auuuć - pisnęłam żałośnie. Justin spojrzał na mnie i uśmiechnął się delikatnie .Zamknął drzwi z mojej strony i przebiegł przed samochodem na swoją stronę , Wsiadł, zapiął pasy, włożył kluczyk do stacyjki i ruszył. Nie chciałam milczeć znowu przez całą drogę .
-Ta blondynka to Twoja dziewczyna ? - spytałam niepewnie. Zerknął na mnie przez ramie, ale nic nie odpowiedział .
-Przepraszam , to nie moja sprawa - dorzuciłam i oparłam głowę o szybkę spoglądając przez nią na ludzi których mijaliśmy .
-Spokojnie . Nie to nie jest moja dziewczyna . Przyjaciółka. Dobra przyjaciółka - odpowiedział i uśmiechnął się .
-Uhm - burknęłam. - nie wydaje mi się . - nic nie powiedział .
         Tutaj mieszkam - wskazałam palcem, na mały ale zgrabny domek po prawej stronie ulicy . Od strony kierowcy usłyszałam cichy chichot . Spojrzałam w tamtą stronę pytającym wzrokiem . Justin wjechał na podjazd, zatrzymał się i zgasił auto .
-Zabawne bo ja mieszkam o tam. - poruszył głową, wskazując mi domek obok . Właściwie nie było to mały domek tylko sporej wielkości dom . Oboje zaczęliśmy się śmiać, mimo iż nie było mi do śmiechu. Założyli mi gips na 2 tygodnie. Mój sąsiad wysiadł i przeszedł samochód naokoło aby otworzyć mi drzwi. Po raz kolejny dzisiaj pomógł mi wysiąść z samochodu. Złapał mnie pod rękę i zaprowadził mnie pod same drzwi. Kiedy stanął na przeciwko mnie, spojrzałam na niego. Pierwszy raz miałam okazję przyjrzeć się mu z bliska . Jego pełne malinowe usta wołały aby wpoić się w nie . Rysy twarzy idealne. I te oczy . Mmm. Całość świetnie ze sobą współgrała . Chyba nie wiedział co zrobić . Stał zakłopotany drapiąc się po karku.
-To ja już idę - rzucił i chciał już ruszyć w stronę podjazdu.
-Justin ? - jak go zatrzymać . Szybko April myśl .
-Tak ? - spojrzał pytającym wzrokiem .
-Dziękuję - szepnęłam - za wszystko. Zbliżyłam się do niego . Byliśmy zdecydowanie za blisko siebie . Dałam mu buziaka w policzek i odwróciłam się w stronę drzwi chcąc wejść do domu.



środa, 7 listopada 2012

Rozdział drugi


Ktoś mocno złapał mnie za nadgarstek i pociągnął do tylu .
-Co chcesz ? - krzknęłam najgłośniej jak umiałam i poczułam na sobie wzrok mniej więcej wszystkich którzy byli na holu. - zostaw mnie. nie chce kolejny raz wylądować u dyrektora .
-Chciałem Cię tylko przeprosić - odpowiedział z rezygnacją .
-No i dobrze przeprosiłeś . Super, świetnie ulżyło ? A teraz mnie puść ! - wyrwałam rękę z jego uścisku i poszłam dalej zdecydowanie szybciej niż poprzednio . Za sobą usłyszałam tylko długie i cieżkie westchnienie . Przystanęłam . Przeciez ja nawet nie znam jego imienia.  Odwróciłam sie , ale jego już nie było . Jakby się rozpłynął w powietrzu. Zresztą po co mi to wiedzieć .                                                                                                                                                               Siedząc na ławce przed szkołą rozmyślałam nad tym wszystkim. Nie miałam ani chęci ani siły iść do domu, a do szkoły napewno nie pójdę . Odchyliłam głowę w tył dając oświetlić całą moją twarz słońcu . Próbując w nie spojrzeć , uśmiechnęłam się sama do siebie. W dzieciństwie zawsze robiłam tak z Ryanem. Teraz on ma swoją dziewczyne, swoje życie . Kocham go tak jak najmocniej można kochać brata . W najcięższych chwilach mojego życia miałam tylko jego . Był zawsze przy mnie .
Nagle ktoś zakrył mi oczy . Przestraszyłam się i szybko zeszłam z ławki stając jak słup . W oczach miałam jeszcze czarne kropki od patrzenia w słońce i nie mogłam rozpoznać tej osoby .
-A Ty czemu nie na lekcjach ? - usłyszałam roześmiany głos mojej przyjaciółki .                                      -Nicol ! Ale mnie przestraszyłaś - uśmiechnęłam się i podeszłam aby ją przytulić - jeeeny jak ja Cię dawno nie widziałam .
-Stęskniłaś się królewno ? - powiedziała patrząc na mnie z troska jednocześnie mając złowieszczy uśmiech na twarzy .
-Wiesz że nie lubię jak się tak na mnie mówi . - założyłam ręcę na piersi i udawałam obrażoną.
-Ojj malutka - Nicol podeszła do mnie i dała buziaka w policzek - też tęskniłam. A skoro nie masz w planach iść na lekcje to chodź na lody - złapała mnie za rękę i pociągneła za sobą .
        Weszłyśmy do naszej ulubionej kawiarni i zamówiłyśmy lody czekoladowo-waniliowo-kawowe . Zajęłyśmy miejsca i chwile później do naszego stolika podszedł jakis młody chłopak podając nam nasze pucharki z lodami . Nicol puściła do niego oczko i uwodzicielsko się uśmiechnęła .  Ja nie zwracając na to uwagi zaczęłam delektować się moimi lodami . Nie zauważyłam nawet, kiedy Rafael bo tak się podpisał, wykaligrafował swoj numer na na serwetce, i odszedł .
-No to opowiadaj . Jak było w Szwecji ? - zaczęłam bo dość miałam tej niezręcznej ciszy.
-Szczerze ? - zapytała .
-Nie odpowiada się pytaniem na pytanie , ale tak szczerze .
-Noo . Szczerze ? Szczerze to było wspaniale - odpowiedziała i zaczęła się śmiać , ale nie był to zwykły śmiech . Tylko śmiech szczęścia .
-Ciesze się , ale skończyło się dobre . Rozumiem że jutro już idziesz do szkoły . Było tam naprawdę nudno bez Ciebie .
-Miałam nadzieję, że nie zapytasz oto . A bynajmniej nie teraz . - jej mina nie zapowiadała nic dobrego .
-Mów - odpowiedziałam, robiąc dość dziwny gest głową i szybko spojżałam na podłoge , aby uniknąć jej wzroku .
-No bo ... hm jak by Ci to powiedzieć ? No bo ja się przeprowadzam .
-Że co ? Gdzie ? - wybuchłam i drugi już raz dzisiaj poczułam na sobie wzrok wszystkich obecnych w kawiarni .
-No do Szwecji . Ale obiecuję będę Cię często odwiedzać i zabiorę Cię tam chociaż raz.  I błagam nie złość się .
-Dlaczego miałabym się złościć . Chyba znasz mnie lepiej . - odpowiedziałam niepewnie .
-Znam .. znaczy .. no dziękuję kochana jesteś . - podeszła do mnie i mocno mnie przytuliła.
-Nie masz za co dziękować . Kiedy wyjeżdzasz ?
-W przyszłym tygodniu we wtorek . Wiem nie mamy dużo czasu dlatego chciałabym go spedzić tylko i wyłącznie z Tobą - uśmiechnęła się , ale widziałam w tym uśmiechu odrobinę niepewności , wahania . Ona chce powiedzieć mi coś jeszcze , ale się boi . Czego ? Nie wiem . Ale jeżeli nie chce mi mówic nie będę pytać . Wolałabym spędzić ten dzień sama ze sobą i swoimi myślalmi , ale skoro Nicol wyjeżdza postaram się być mniej samolubna i wykorzystać w pełni te kilka dni .
-Ej ej koleżanko przecież ja mam szkołe . Ale dzisiejszy dzień możemy cały spędzić razem. -wstałam, złapałam ją za nadgarstek i pociagnęłam tak żeby wstała - to co zakupy czy wesołe miasteczko ? ;>
-A na co masz ochotę mała ? - nie odpowiadajac nic, pobiegłam w stronę wyjścia .

       Stanęłam przed drzwiami i złapałam za klamkę . Drzwi były zamkniete . To dziwne - pomyślałam . Przeszukałam torbę ale kluczy nie znalazłam .
-No pięknie - burknęłam i zaczęłam dobijać się do drzwi . Nikt jednak nie otwierał . Przeszłam wokół domu z nadzieją że znajdę może jakieś otwarte okno . Taaak nadzieja matką głupich . Usiadłam zrezygnowana na murku przed domem i wyjęłam z torby słuchawki i telefon . Włączyłam swoją ulubioną piosenkę Linkin Park - Lost In The Echo . Zamknęłam oczy i zanurzyłam się w muzyce . Piosenki przeskakiwały z jednej na drugą a potem znowu i znowu inna . Kiedy spojrzałam na zegarek była 23:23 "ktoś mnie kocha" pomyślałam i uśmiechnęłam się sama do siebie .
-----------------------------------------------------------
Nagle światło przed domem u sąsiada się zapaliło na znak że ktoś idzie . Z ogromna nadzieją że to tata wstałam i szłam w stronę ulicy . Już chciałam krzyknąć, że gdzie on się podziewał, że nie zostawił ani kluczy a nie kartki gdzie poszedł, a ja marzłam przez prawie 2 h . Ale w ostatniej chwili sie powstrzymałam ponieważ tą osobą która szła nie był mój tata lecz jakis chłopak. Średniego wzrostu , włosy postawione na żel z aroganckim uśmiechem na twarzy. Słyszałam że coś mówi , ale nie słyszałam dokładnie co . Chyba rozmawiał przez telefon . Był coraz bliżej mnie . Spanikowana nie wiedziałam co zrobić . Chyba mnie nie widział, odwróciłam sie i szybkim krokiem poszłam w strone miejsca w którym siedziałam przez ostatnie 2 godziny . Usiadłam  w pozycji takiej jak poprzednio . Włożyłam jedną słuchawkę w ucho aby wszystko słyszeć . Nogi wzięłam na murek i oplotłam je rękami . Kiedy chłopak ten przeszedł koło mojej posiadłości głośno westchnęłam z ulga . Nagle przystanął i spojrzał w moją strone . Ja spojrzałam w jego i nasze spojrzenia się spotkały . Nie trwało to dłużej niż dwie sekundy ponieważ szybko odwróciłam wzrok . Czułam że nieznajomy cały czas mnie obserwuje . Chwilę później usłyszałam jak mówi do telefonu -musze kończyć zadzwonię później- znam ten głos. Ale skąd ? Nie mam pojecia . Chłopak podszedł bliżej stał już jakieś  2 metry odemnie i cały czas się zbliżał .
-Czeeeeść - usłyszałam nieśmiały głos obcego . Wyjęłam słuchawkę z ucha i spojrzałam w jego stronę z wyrazem kpiny w oczach .                                                                                                                             -Hej . - odpowiedziałam krótko. Nadal nie wiedząc kim jest owa osoba .                                                 -Jestem Justin . Rozmawialiśmy dziś w szkole - moją pierwszą myślą kiedy to usłyszałam było- o jeeeny znowu on -,-                                                                                                                                                        -Tak ? Nie przypominam sobie - odpowiedziałam sarkastycznie .                                                                 -No eee. To przezemnie wylądowałaś u dyrektora . Chciałem Cię jeszcze raz przeprosić .                -Nie musisz zrobiłeś to już dziś ze 3 razy . - czy on da sobie w końcu spokój ?                                      -Do trzech razy sztuka może w końcu mi wybaczysz . - mówił coraz pewniej . A może on okaże sie w porządku ? Może warto ? Spróbujmy .                                                                                                        -Dobra spokojnie . Wybaczam .-powiedziałam i wymusiłam na sobie uśmiech- April jestem.        -Justin . Ee dlaczego siedzisz przed domem o tej porze ?  Jeśli mogę wiedzieć oczywiście .                -Bo mój genialny tata z moim nieco mniej genialnym bratem poszli gdzieś i mi nie zostawili kluczy . - po karku przebiegł mi dreszcz a na rękach pojawiła się gęsia skurka .                                         -Długo już tu siedzisz ? - zapytał troskliwie .                                                                                                              -No jakieś 2 godziny . Ale nie jest tak strasznie jak mogło by się wydawać - w ciemności wyszukałam jego oczy i w nie spojrzałam . One za to obserwywały mnie ciągle i tak aby niczego nie przegapić . Patrzył równie pewnie w moje oczy tak jak teraz już mówił .                              -Zimno Ci jest ? Chcesz bluzę ? - zapytał ?                                                                                                                    -Przestań . Mój tata powinien zaraz wrócić . - tym razem nie musiałam wymuszać uśmiechu .           -Skąd wiesz ? Nie wygłupiaj się . Masz bo mi tu zamarzniesz . - zdjął bluze i mnie nią okrył .              -Dziękuję - wymamrotałam jeszcze bardziej wtulając się w jego ciepłą bluzę . Nasze dłonie przez przypadek się dotknęły . Nie specjalnie mnie to ruszyło , ale mój nowo poznany kolega zawstydził się i szybko zabrał rękę . Spojrzałam na niego pytającym wzrokiem i dotknęłam jego dłoń tym razem specjalnie . Wzdrygnął się . Nie zachęciło mnie to do dalszych działań ale nie poddałam się . Cały czas patrząc , wydaje mi sie , w jego oczy , wzięłam jego dłoń w swoją i spotłam nasze palce . Nie zaprzeczał . Spojrzał na nasze dłonie i znowu szybko wział rękę .                
-Ja już musze lecieć - burknął , odwrócił się do mnie plecami i szedł w tronę ulicy . Krzyknął tylko przez ramie skromne "pa" i zniknął w ciemnościach .
Nie  zwracając uwagi na jego zachowanie usiadłam wygodniej, włożyłam słuchawki w uszy i siedziałam . Na szczęście za jakieś dziesięć minut przyszedł Rayan.                                                             -Gdzie byłeś ? Siedzę tu od 3 godzin. -krzyknęłam kiedy zobaczyłam go na horyznocie .                       -Nie twój interes - odpowiedział złośliwie .                                                                                                                -To mogliście zostawić mi chociaż drzwi otwarte . Geniusze -,-                                                                      
-Drzwi są otwarte . Geniuszko - odpowiedział i zaczął się śmiać .  Uderzyłam go w ramie i zrobiłam minę obrażonego dziecka.                                                                                                                         -Wchodź - powiedział gdy otworzył drzwi i rozłożył ręcę w gescie zaproszenia do środka . Prychnęłam tylko i złożywszy ręce na piersiach weszłam do środka .                                                    Pierwsze co zrobiłam wchodząc do domu , to udałam się do salonu . Na stoliku zobaczyłam pełno butelek od piwa i ze 2 butelki 0,7 po gorzkiej żołądkowej . Pierwszą myślą było "fuuuuj jak można to pić ? o.O " Na fotelu leżała popielniczka a obok zapalniczka z prawie nagą kobietą na zdj i papierosy malboro . Telewizor był włączony, ale były na nim tylko czarno-białe kropki. Na oparciu skurzanej kanapy zobaczyłam bezwładną dłoń mężczyzny . Nie miałam odwagi podejść i zobaczyć kto to. W głowie miałam pełno myśli. Przed oczami widziałam mamę . Światła . Strach. Pisk opon . A potem nie było już nic .                                                                                                                       -Rayan - szepnęłam. Za chwilę znowu - Rayan - trochę głośniej . Następny mój szept zamienił się w krzyk zwierzęcia złapanego w klatkę - Rayan !                                                                                                      -Co się stało ? - usłyszałam jego zdyszany głos i mocne , głośne uderzenia o schody spowodowane ciężarem brata .                                                                                                                                    Widząc jego oczy . Wzrok jakim na mnie patrzał . Nie byłam w stanie wydusić ani słowa. Wskazałam ręką na kanapę . Skierował się w tamtą stronę . Jego usta poruszyły sie w niemym krzyku. Klęknął na podłodze , a głowę opuścił wbijając wzrok w nieistniejący punkt. Z jego oczu widziałam łzy . Mój brat płakał . Pierwsza ześlizgnęła się po policzku i spadła rozpryskując się . Podeszłam do niego i uklękłam obok . Popatrzyłam na osobę leżącą przed nami . Była nie przytomna . To był mój ojciec . Pod okiem nie uszedł uwadze wielki fioletowy siniak. Jego warga ... przecięta w lewym górnym rogu , pokryta zaschniętą krwią.                                                                           -Rayan - szepnęłam. Nie odpowiedział . - On oddycha ..                                                                                     -Tak wiem . - odpowiedział i z trudem powstrzymał westchnienie - wiem. April . Spójrz na stół , na fotel , na niego. Już raz to przechodziliśmy . Nie chcę tego znowu . Sama dobrze wiesz jak było. Nie chcę aby ojciec znów się nad Tobą znęcał. - ostatnie słowa ledwo wydusił i schował twarz w dłonie.



I znowu się poprzestawiało -,- miałam napisany ten rozdział już jakiś miesiąc ale jakoś nie było czasu dodać . wiem przygnębiający :c ale następny bd lepszy :3 do następnego :*

czwartek, 18 października 2012

Rozdział 1

*April*
      Ze snu wyrwały mnie uciążliwe uderzenia w drzwi. Otworzyłam oczy i natychmiast zamknęłam je z powrotem podrażnione ostrymi promieniami słońca. Odwróciłam się w drugą stronę i ponownie je otworzyłam, mrugnęłam kilka raz, przetarłam je i kiedy już chciałam krzyknąć "Już wstaje", pukanie do drzwi ustąpiło. Zadowolona położyłam się na plecy, a twarz zakryłam poduszką. Nie zdążyłam dobrze odetchnąć kiedy usłyszałam delikatne skrzypnięcie drzwi. Kiedy tylko zdjęłam poduszkę z twarzy, poczułam dreszcz zimna spowodowany szybkim ściągnięciem kołdry, ukazując moją piżamkę w słodkie misie. Nie myśląc ani sekundy zaczęłam krzyczeć:                                                                                        
 - Aaaaaa ! Tatooo ! Ryan znowu wchodzi do mnie bez pukania !                                                  
 - Przez 10 minut waliłem w te cholerne drzwi i nic ! Więc nie mów, że nie pukałem ! - usłyszałam piskliwy głos mojego brata. Z korytarza dało się słyszeć słowa taty, który był coraz bliżej mojego pokoju.                                           - Wyrażaj się Ryan ! a Ty wstawaj księżniczko, śniadanie na stole.            -Dobrze tato. A Ty wynoś się z mojego pokoju - krzyknęłam rzucając w brata poduszką na pożegnanie. Kiedy wyszedł pokręciłam się trochę w łóżku, ale nie mogąc znaleźć sobie miejsce postanowiłam wstać. Szybko się wykąpałam i ubrałam pierwsze co wpadło mi w ręce. Nie szczególnie zwracam uwagę na wygląd. Nie interesuje mnie co myślą inni. Według mnie najważniejszy jest charakter. Tak wiem to już przereklamowane, ale każdy ma inne zdanie. Zbiegłam na dół. Usiadłam do stołu i obserwując jak tata próbuje rozgryźć nową zmywarkę zaczęłam jeść śniadanie.
 - April idziesz ? - usłyszałam głos brata.
 - gdzie ? - odpowiedziałam zamyślona.
 - do szkoły ?
 - przecież jeszcze czas
 - no tak faktycznie jest dopiero 7:55 - odpowiedział sarkastycznie.
 - która ?! -krzyknęłam. Zabrałam torbę, ucałowałam tatę w policzek i wybiegłam z domu w drzwiach krzycząc tylko krótkie "pa".
     Wchodząc do szkoły zobaczyłam przy portierni pana dyrektora. Zakrywając dłonią twarz próbowałam przemknąć jakoś do klasy.  Skutki jednak nie były takie jak planowałam.
- a Pani gdzie ? - usłyszałam miły ale zarazem ostry głos naszego kochanego dyrektora. Odwróciłam się za siebie i zobaczyłam faceta, średniego wzrostu, w wieku około 35-40 lat, o zielonych oczach, jajowatej głowie i jakże miłym wyrazie twarzy
- O Pani Hunter cóż za niespodzianka. Pani rozumiem, nie obowiązują przepisy szkolne.
 - Przepraszam panie dyrektorze- zaczęłam się jąkać - bo ja. ee  To się więcej nie powtórzy- powiedziałam zrezygnowana.      
- Mam nadzieję. A teraz leć do klasy - odpowiedział .
Wbiegłam do klasy. Spojrzałam na nauczyciela, a potem rozejrzałam się po klasie. Moje miejsce zajęte było przez jakiegoś chłopaka. Próbowałam się mu przyjrzeć, ale ten zerknął tylko mało zainteresowany całą sytuacją i odwrócił się do mnie plecami .                                            
-Dzień dobry . Przeee ...                                                                                                                                                  -Siadaj i nie przeszkadzaj - odpowiedziała zdenerwowana pani Schmit.
       Rozejrzałam się jeszcze raz po klasie , ale znalazłam miejsce tylko obok największego kujona w szkole . Niechętnie podeszłam do ławki rzuciłam plecak na podłogę i usiadłam od razu zasłaniając twarz ręką . Udając że uważnie słucham nauczycielki siedziałam i myślałam o niebieskich migdałach. Moje rozmyślania przerwało uderzenie z jakiegoś papierka. Odwróciłam się z iskrami złości w oczach i przeleciałam wzrokiem wszystkie osoby siedzące w ławkach w poszukiwaniu winnego .                                                                                                                                                 Zatrzymałam się na osobie która zajęła moje dotychczasowe miejsce . Wskazała mi na karteczkę którą przed chwila dostałam w tył głowy . Podniosłam ją, rozwinęłam i przeczytałam ''Sorr że zająłem Twoje miejsce. Jutro ja usiąde z kujonkiem''. Boże co za kretyn - pomyślałam . Co on sobie wyobraża że padnę mu do stóp. Wiem że trochę przeginam ale naprawdę denerwuje mnie takie zachowanie. Z zamyśleń wyrwało mnie kolejne uderzenie w głowę . ''Może zjemy razem lunch?''  Miałam ochotę wstać i dać mu z liścia. Powstrzymałam się jednak tym że byłoby to niemiłe w skutkach. Nie chcę mieć dziś drugiej rozmowy z panem dyrektorem. '' Nie wysilaj się, a po za tym Twoja koleżanka z ławki nie bd raczej zadowolona" - odpisałam o wiele spokojniej nić miałam w planie i rzuciłam kartkę w jego stronę. Nie zwracając uwagi czy doleci czy nie , odwróciłam się w drugą stronę. Około 30 sekund później usłyszałam stukanie obcasów pani Schmitt i delikatne wskazujacym palcem w moje plecy.                                                                                                                         -Zdaje się że to jest Twoje . ?                                                                                                                                       -Yyy no tak - wymamrotałam i zrobiłam się czerwona jak burak.                                                                   -Po dzwonku proszę udać się do gabinetu pana dyrektora .                                                                          -Wspaniale - burknęłam i posłałam groźne spojrzenie nieznajomemu z ostaniej ławki.                          Nie zdażyłam już nic więcej powiedzieć ponieważ zadzwonił dzwonek . Wzięłam plecak i wybiegłam z klasy. Poszłam prosto pod gabinet dyrektora .                                                                      
           Przywitałam się z moją ulubioną osobą z całej szkoły, pania sekretarką. Była to 35-letnia kobieta. Nie należała do najładniejszych, ale wszystko nadrabia charakterem.                                  
-Co nabroiłaś tym razem kochanie ? - zapytała patrząc troskliwym wzrokiem.                                               -Karteczki na lekcji -,-                                                                                                                                                      -Oj oj nie ładnie April. A przez kogo tu siedzisz ?                                                                                               -Nawet nie wiem . Nie znam . Mniejsza. Dyrek u siebie ?                                                                            -Tak, tak. Tylko uważaj nasz kochany pan Jefferson ma dziś chyba zły dzień.                                        -Wiem . Przekonałam się dziś rano . Do widzenia - powiedziałam pukając do drzwi dyrektora.      
-Proszę - usłyszałam ostry głos męski .                                                                                                                     -Pani Schmitt mnie przysłała za pisanie liścików na lekcji .                                                                             -Znowu pani Hunter ? Kto Cię wysłał ? Za co ? Idź dziecko na przerwę a pani Schmitt powiedz że takie sprawy może załatwiać sama .                                                                                                                   -Uhh. Dziękuję . Do widzenia . - odpowiedziałam z ogromną ulgą . Uśmiechnęłam się . Zamknęłam drzwi i wyszłam jeszcze raz mocno wzdychając z ulgą .                                                          
        Idąc korytarzem usłyszałam że ktoś mnie woła . Odwróciłam się ale nikogo nie zobaczyłam . Pewnie mi się zdawało - pomyślałam i poszłam dalej . Chwile później znowu usłyszałam swoje imię. Teraz na pewno mi się nie zdawało . Odwróciłam się i zobaczyłam tą samą osobę która zajęła dziś moje miejsce w klasie.                                                                                                                 -Hej April. Przepraszam Cię za to całe zajście .                                                                                                      -Po pierwsze skąd znasz moje imię ?                                                                                                                         -Kolega mi powiedział .                                                                                                                                                     -Po drugie za co mnie przepraszasz? Za to że przez Ciebie musiałam siedzieć z jakimś śmiesznym kujonem ?                                                                                                                                                   -Słyszałem to - ktoś odezwał się za mną. Odwróciłam się i zobaczyła Keitha , kujonka z którym siedziałam .                                                                                                                                                         -Sorka Keith - odpowiedziałam i wróciłam do rozmowy z nieznajomym - czy za to że wylądowałam u dyrektora ? Jeżeli tak to daruj sobie . - burknełam, odwróciłam się i szłam w stronę wyjścia bo nie szczególnie chciało mi się siedzieć w szkole jeszcze 5 godzin .

Z góry przepraszamy że dialogi tak pouciekały , ale nie mam teraz czasu tego poprawić. Postaram się następnym razem . :3
   PROLOG

Życie może naprawdę zaskakiwać… Przekonałam się o tym kiedy zabrakło najważniejszej osoby w moim życiu. Miałam wtedy 3 latka i niewiele rozumiałam z tego co działo się w okół mnie. Mimo to do dziś budzę się w nocy z krzykiem i łzami w oczach, że mogłabym stracić kogoś jeszcze ze swoich bliskich.
   Często też obwiniam się za to, że nie ma jej dziś tu przy mnie i wiem, że ojciec razem z moim starszym bratem chociaż nie mówią tego wprost też mają o to do mnie żal. Ja żyję tylko dlatego, że ten u góry przesunął samochód o 10 cm dalej. Tak moja mama zginęła w wypadku samochodowym, gdy jechała zawieść mnie do babci, bo musiała coś załatwić. Była to jej ostatnia sprawa do załatwienia. 
    Mój ojciec chcąc zapomnieć o tym wszystkim topił smutki w alkoholu, a na mnie spoglądał z pogardą. Pierwsze kilka lat było najgorsze. Później z biegiem czasu zaczęło się to zmieniać. Obecnie jesteśmy z tatą przyjaciółmi. Mój brat choć ma charakter buntownika kocha nas tak samo jak my jego…

Prolog nie specjalnie udany ale jest :D 
Następny niedługo xd

Lola&Syla

Bohaterowie.


April Hunter – śliczna 16-letnia brunetka o błękitnych oczach. Ma brata Ryana. Jej najlepszą przyjaciółką jest Nicole. Mieszka w Canadzie.
**
Ryan Hunter – brat April. Ma 18 lat i dba o swoją rodzinę jak tylko umie. Ma dziewczynę o imieniu Pola.  Jest bardzo sławny w szkole i ma wielu przyjaciół.
**
Justin Bieber – 18 letni brunet o brązowych oczach. Przystojny lecz nieśmiały ma wiele cichych wielbicielek mimo to jest wierny swojej dziewczynie Victorii. Są razem szczęśliwi. Do czasu…
**
Christian ‘Chris’ Beadles- najlepszy przyjaciel Justina. Ma 16 lat i jest mega stuknięty.
**
Nicole Sparks – ma 16 lat. Najlepsza przyjaciółka April, znają się od pieluch. Miła ale potrafi nieźle zajść za skórę.
**
Victoria Stewart – dziewczyna Justina. Ma 18 lat. Kocha Justina i chce być z nim na zawsze.
**
Pola Chilton – dziewczyna Ryana, zwariowana ciągle uśmiechnięta. Także ma 18 lat.