środa, 14 listopada 2012

     Następnego ranka obudziłam się o 6 i obserwowałam ptaka który siedział na parapecie. Słońce próbowało przebić się przez chmury, ze słabymi skutkami . Postanowiłam wstać. Zrzucając nogi z łóżka włożyłam od razu różowe papcie. Posiedziałam jeszcze chwilkę na brzegu łóżka, a potem wstałam.
     Schodząc po schodach poczułam zapach świeżo upieczonego chleba i jajecznicy. Weszłam do kuchni i przy kuchence zobaczyłam mojego tatę . Odchrząknęłam. Kiedy się odwrócił nie mogłam powstrzymać się od śmiechu. Miał na sobie fartuszek z ujaranym krasnoludkiem .
-Dzień dobry księżniczko- powitał mnie z promiennym uśmiechem . Również się do niego uśmiechnęłam i usiadłam na wysokim krześle barowym przy blacie. Wzięłam szklankę i nalałam soku pomarańczowego. Upiłam łyk i dalej bacznie obserwowałam mojego kucharza .
-I jak się spało ? - zapytał tata kiedy postawił mi talerzyk ze śniadaniem pod nosem,
-Średnio - odpowiedziałam - co się wczoraj stało ?
-O czym mówisz ? - spytał zdezorientowany.
-To ja się Ciebie pytam - odwróciłam się i zerknęłam jak wygląda w salonie. Wszystko było posprzątane, a świeżo umyta podłoga aż błyszczała - widziałam wszystko wczoraj wieczorem .
-Przepraszam - tylko tyle usłyszałam i ani słowa więcej .
-Uhm - mruknęłam i w ciszy zjadłam śniadanie.
      Wstałam, podziękowałam i poszła do pokoju .  Weszłam, zamknęłam za sobą drzwi i oparłam się o nie . Powoli zjeżdżałam po nich w dół , aż w końcu usiadłam na podłodze. Wodziłam wzrokiem po całym pokoju. Spojrzałam w okno i uśmiechnęłam się szeroko widząc dalej siedzącego na parapecie ptaszka . Podniosłam się z podłogi i podeszłam do okna. Zwierzę ani drgnęło. Przyjrzałam się mu dokładnie . Wyglądał raczej jak żywy . Kiedy chciałam otworzyć okno, odleciał . Spoglądałam jeszcze chwile w ślad za nim .
   Postanowiłam iść się ogarnąć . Weszłam do łazienki i wykąpałam się . Ubrałam <klik>  (bez torby) i wyszłam z łazienki . Usiadłam na fotelu nogi położyłam na biurku i odpaliłam laptopa . Przejrzałam twittera, fejsa i besty. Kiedy spojrzałam na zegarek było chwile po 13 . Nie miałam już co robić więc poszłam się przebrać w <klik> . Włosy rozpuściłam. Miałam naturalnie delikatne fale, które bardzo lubiłam .
   Zeszłam na dół . Tatę znalazłam w garażu . Znowu majsterkował przy Petuni . Petunia był to samochód mojej mamy . Kilka tygodniu po jej śmierci samochód rozwalił się . Od tamtej pory tata próbuje ją naprawić . Nie za bardzo mu to wychodzi . Mimo wszystko nie poddaje się .
-Wychodzę. Nie wiem o której wrócę - powiedziałam i skierowałam się w strone wyjścia.
-Uważaj na siebie - krzyknął tata w ślad za mną .
   Na dworze nie było aż tak gorąco jak powinno, ale było idealnie do stroju który miałam na sobie. Włożyłam słuchawki w uszy i szłam ulicami NY. Dochodzą powoli do skrzyżowania Starbucks i Walgreens zobaczyłam ... ee jak on miał ? Austin ? Justin ? Tak zobaczyłam Justina . Miał ciemnoniebieskie rurki i czarną bluzę z kapturem, który miał ubrany na głowę . W uszach miał słuchawki a ręce w kieszeniach bluzy. Głowę miał spuszczoną w dół jak by chciał ukryć się przed czymś, przed kimś przed całym światem . Chciałam go zaczepić, ale plany popsuła mi jakaś blondynka która zaatakowała go z prawej strony. Najwyraźniej była to jego dziewczyna, bo na jej widok wyszczerzył zęby i dali sobie solidnego buziaka. Nie chcąc im przeszkadzam przyjęłam pozycję taką jaką wcześniej miał chłopak i przeszłam obok nich obojętnie.
    Będą prawie na końcu ulicy stwierdziłam, że bez sensu jest iść dalej. Chciałam już zawracać kiedy z na przeciwka zobaczyłam jakiegoś chłopaka. Wydawało mi się że patrzy i idzie prosto na mnie. Uśmiechał się szeroko . Wyglądał na tyle śmiesznie że na twarz wskoczył mi banan . Próbując go ukryć odwróciłam się w drugą stronę . Chłopak jednak przeszedł obok mnie . Kiedy się odwróciłam za siebie zobaczyłam jak kręci wokół własnej osi jakąś dziewczyna . No pięknie - pomyślałam. I zawstydzona ruszyłam w stronę skejt parku który zauważyłam po drugiej stronie ulicy .
   Siadając na ławce, ręce miałam w kieszeniach bluzy , złożone w pięści . Na twarzy królował grymas zawiedzionego smarkacza. Kolana podniosłam i oparłam o nie brodę . Bacznie obserwowałam najprawdopodobniej moich rówieśników. Siedziałam i nie wiedziałam co ze sobą zrobić . Minęło dosyć sporo czasu zanim ogarnęłam ten burdel w głowie . A kiedy mi się udało, wstałam i próbowałam rozprostować . Ruszając w stronę domu, zobaczyłam jakieś rowerzystę jechał bardzo szybko i patrzył w drugą stronę . Nie zauważył mnie . Wjechał na mnie a ja wylądowałam na chodniku .
-Uważaj idioto ! - krzyknęłam za chłopakiem który szybko się pozbierał i nie tracąc ani sekundy odjechał. Podniosłam się i kiedy stanęłam na lewej nodze aż pisnęłam . Doczłapałam się do ławki i usiadłam . Uniosłam nogę i położyłam ją na ławce . Zrzuciłam buta chcąc sprawdzić co z nogą. Spuchła jak cholera. Wyglądała jak piłkę . Na myśl o tym uśmiech pojawił mi się twarzy . Wyciągnęłam telefon i wybrałam numer do taty . Oczekiwałam sygnału cały czas obserwując cały czas pulsującą kostkę . Tata nie odbierał .
- Pięknie - burknęłam .
-Coś się stało ? - usłyszałam znajomy głos za plecami . Odwróciłam się i zobaczyłam Justina.
-Nie nic - odpowiedziałam wymijająco.
-Aha - rzucił i poszedł dalej . Prychnęłam tylko i dalej próbowałam dodzwonić się do taty. Ale dalej nic.
-Żartowałem - powiedział chłopak siadając obok mojej nogi - nie dobrze to wygląda .
-Serio ? - rzuciłam z ironią i wcisnęłam czerwoną słuchawkę chowając telefon do kieszeni . Szatyn przyglądał się mojej kostce - wygląda jak piłeczka - powiedział i uśmiechnął się zerkając na mnie. Odwzajemniłam uśmiech.
-Trzeba by z tym jechać na pogotowie. - powiedział z poważną miną .
-Dzięki ale poradzę sobie.
-Mówię serio - wstał i wysunął rękę w moim kierunku - chodź . Pomogę Ci. Jestem samochodem. Zaparkowałem niedaleko - pomógł mi wstać. I wziął mnie pod ramię . Szliśmy tak w milczeniu. Byłam mu ogromnie wdzięczna za pomoc, ale irytowała mnie już ta niezręczna cisza. Nie wiedziałam jednak co powiedzieć. Na szczęście on zaczął .
-Gdzie mieszkasz ?
-Eee. Na Cross Street .
-Podwiozę Cię to po drodze .
-Dziękuję - szepnęłam .
     Kiedy doszliśmy do samochodu pomógł mi do niego wsiąść. Oczywiście genialna ja uderzyłam się o drzwi .
-Auuuć - pisnęłam żałośnie. Justin spojrzał na mnie i uśmiechnął się delikatnie .Zamknął drzwi z mojej strony i przebiegł przed samochodem na swoją stronę , Wsiadł, zapiął pasy, włożył kluczyk do stacyjki i ruszył. Nie chciałam milczeć znowu przez całą drogę .
-Ta blondynka to Twoja dziewczyna ? - spytałam niepewnie. Zerknął na mnie przez ramie, ale nic nie odpowiedział .
-Przepraszam , to nie moja sprawa - dorzuciłam i oparłam głowę o szybkę spoglądając przez nią na ludzi których mijaliśmy .
-Spokojnie . Nie to nie jest moja dziewczyna . Przyjaciółka. Dobra przyjaciółka - odpowiedział i uśmiechnął się .
-Uhm - burknęłam. - nie wydaje mi się . - nic nie powiedział .
         Tutaj mieszkam - wskazałam palcem, na mały ale zgrabny domek po prawej stronie ulicy . Od strony kierowcy usłyszałam cichy chichot . Spojrzałam w tamtą stronę pytającym wzrokiem . Justin wjechał na podjazd, zatrzymał się i zgasił auto .
-Zabawne bo ja mieszkam o tam. - poruszył głową, wskazując mi domek obok . Właściwie nie było to mały domek tylko sporej wielkości dom . Oboje zaczęliśmy się śmiać, mimo iż nie było mi do śmiechu. Założyli mi gips na 2 tygodnie. Mój sąsiad wysiadł i przeszedł samochód naokoło aby otworzyć mi drzwi. Po raz kolejny dzisiaj pomógł mi wysiąść z samochodu. Złapał mnie pod rękę i zaprowadził mnie pod same drzwi. Kiedy stanął na przeciwko mnie, spojrzałam na niego. Pierwszy raz miałam okazję przyjrzeć się mu z bliska . Jego pełne malinowe usta wołały aby wpoić się w nie . Rysy twarzy idealne. I te oczy . Mmm. Całość świetnie ze sobą współgrała . Chyba nie wiedział co zrobić . Stał zakłopotany drapiąc się po karku.
-To ja już idę - rzucił i chciał już ruszyć w stronę podjazdu.
-Justin ? - jak go zatrzymać . Szybko April myśl .
-Tak ? - spojrzał pytającym wzrokiem .
-Dziękuję - szepnęłam - za wszystko. Zbliżyłam się do niego . Byliśmy zdecydowanie za blisko siebie . Dałam mu buziaka w policzek i odwróciłam się w stronę drzwi chcąc wejść do domu.



środa, 7 listopada 2012

Rozdział drugi


Ktoś mocno złapał mnie za nadgarstek i pociągnął do tylu .
-Co chcesz ? - krzknęłam najgłośniej jak umiałam i poczułam na sobie wzrok mniej więcej wszystkich którzy byli na holu. - zostaw mnie. nie chce kolejny raz wylądować u dyrektora .
-Chciałem Cię tylko przeprosić - odpowiedział z rezygnacją .
-No i dobrze przeprosiłeś . Super, świetnie ulżyło ? A teraz mnie puść ! - wyrwałam rękę z jego uścisku i poszłam dalej zdecydowanie szybciej niż poprzednio . Za sobą usłyszałam tylko długie i cieżkie westchnienie . Przystanęłam . Przeciez ja nawet nie znam jego imienia.  Odwróciłam sie , ale jego już nie było . Jakby się rozpłynął w powietrzu. Zresztą po co mi to wiedzieć .                                                                                                                                                               Siedząc na ławce przed szkołą rozmyślałam nad tym wszystkim. Nie miałam ani chęci ani siły iść do domu, a do szkoły napewno nie pójdę . Odchyliłam głowę w tył dając oświetlić całą moją twarz słońcu . Próbując w nie spojrzeć , uśmiechnęłam się sama do siebie. W dzieciństwie zawsze robiłam tak z Ryanem. Teraz on ma swoją dziewczyne, swoje życie . Kocham go tak jak najmocniej można kochać brata . W najcięższych chwilach mojego życia miałam tylko jego . Był zawsze przy mnie .
Nagle ktoś zakrył mi oczy . Przestraszyłam się i szybko zeszłam z ławki stając jak słup . W oczach miałam jeszcze czarne kropki od patrzenia w słońce i nie mogłam rozpoznać tej osoby .
-A Ty czemu nie na lekcjach ? - usłyszałam roześmiany głos mojej przyjaciółki .                                      -Nicol ! Ale mnie przestraszyłaś - uśmiechnęłam się i podeszłam aby ją przytulić - jeeeny jak ja Cię dawno nie widziałam .
-Stęskniłaś się królewno ? - powiedziała patrząc na mnie z troska jednocześnie mając złowieszczy uśmiech na twarzy .
-Wiesz że nie lubię jak się tak na mnie mówi . - założyłam ręcę na piersi i udawałam obrażoną.
-Ojj malutka - Nicol podeszła do mnie i dała buziaka w policzek - też tęskniłam. A skoro nie masz w planach iść na lekcje to chodź na lody - złapała mnie za rękę i pociągneła za sobą .
        Weszłyśmy do naszej ulubionej kawiarni i zamówiłyśmy lody czekoladowo-waniliowo-kawowe . Zajęłyśmy miejsca i chwile później do naszego stolika podszedł jakis młody chłopak podając nam nasze pucharki z lodami . Nicol puściła do niego oczko i uwodzicielsko się uśmiechnęła .  Ja nie zwracając na to uwagi zaczęłam delektować się moimi lodami . Nie zauważyłam nawet, kiedy Rafael bo tak się podpisał, wykaligrafował swoj numer na na serwetce, i odszedł .
-No to opowiadaj . Jak było w Szwecji ? - zaczęłam bo dość miałam tej niezręcznej ciszy.
-Szczerze ? - zapytała .
-Nie odpowiada się pytaniem na pytanie , ale tak szczerze .
-Noo . Szczerze ? Szczerze to było wspaniale - odpowiedziała i zaczęła się śmiać , ale nie był to zwykły śmiech . Tylko śmiech szczęścia .
-Ciesze się , ale skończyło się dobre . Rozumiem że jutro już idziesz do szkoły . Było tam naprawdę nudno bez Ciebie .
-Miałam nadzieję, że nie zapytasz oto . A bynajmniej nie teraz . - jej mina nie zapowiadała nic dobrego .
-Mów - odpowiedziałam, robiąc dość dziwny gest głową i szybko spojżałam na podłoge , aby uniknąć jej wzroku .
-No bo ... hm jak by Ci to powiedzieć ? No bo ja się przeprowadzam .
-Że co ? Gdzie ? - wybuchłam i drugi już raz dzisiaj poczułam na sobie wzrok wszystkich obecnych w kawiarni .
-No do Szwecji . Ale obiecuję będę Cię często odwiedzać i zabiorę Cię tam chociaż raz.  I błagam nie złość się .
-Dlaczego miałabym się złościć . Chyba znasz mnie lepiej . - odpowiedziałam niepewnie .
-Znam .. znaczy .. no dziękuję kochana jesteś . - podeszła do mnie i mocno mnie przytuliła.
-Nie masz za co dziękować . Kiedy wyjeżdzasz ?
-W przyszłym tygodniu we wtorek . Wiem nie mamy dużo czasu dlatego chciałabym go spedzić tylko i wyłącznie z Tobą - uśmiechnęła się , ale widziałam w tym uśmiechu odrobinę niepewności , wahania . Ona chce powiedzieć mi coś jeszcze , ale się boi . Czego ? Nie wiem . Ale jeżeli nie chce mi mówic nie będę pytać . Wolałabym spędzić ten dzień sama ze sobą i swoimi myślalmi , ale skoro Nicol wyjeżdza postaram się być mniej samolubna i wykorzystać w pełni te kilka dni .
-Ej ej koleżanko przecież ja mam szkołe . Ale dzisiejszy dzień możemy cały spędzić razem. -wstałam, złapałam ją za nadgarstek i pociagnęłam tak żeby wstała - to co zakupy czy wesołe miasteczko ? ;>
-A na co masz ochotę mała ? - nie odpowiadajac nic, pobiegłam w stronę wyjścia .

       Stanęłam przed drzwiami i złapałam za klamkę . Drzwi były zamkniete . To dziwne - pomyślałam . Przeszukałam torbę ale kluczy nie znalazłam .
-No pięknie - burknęłam i zaczęłam dobijać się do drzwi . Nikt jednak nie otwierał . Przeszłam wokół domu z nadzieją że znajdę może jakieś otwarte okno . Taaak nadzieja matką głupich . Usiadłam zrezygnowana na murku przed domem i wyjęłam z torby słuchawki i telefon . Włączyłam swoją ulubioną piosenkę Linkin Park - Lost In The Echo . Zamknęłam oczy i zanurzyłam się w muzyce . Piosenki przeskakiwały z jednej na drugą a potem znowu i znowu inna . Kiedy spojrzałam na zegarek była 23:23 "ktoś mnie kocha" pomyślałam i uśmiechnęłam się sama do siebie .
-----------------------------------------------------------
Nagle światło przed domem u sąsiada się zapaliło na znak że ktoś idzie . Z ogromna nadzieją że to tata wstałam i szłam w stronę ulicy . Już chciałam krzyknąć, że gdzie on się podziewał, że nie zostawił ani kluczy a nie kartki gdzie poszedł, a ja marzłam przez prawie 2 h . Ale w ostatniej chwili sie powstrzymałam ponieważ tą osobą która szła nie był mój tata lecz jakis chłopak. Średniego wzrostu , włosy postawione na żel z aroganckim uśmiechem na twarzy. Słyszałam że coś mówi , ale nie słyszałam dokładnie co . Chyba rozmawiał przez telefon . Był coraz bliżej mnie . Spanikowana nie wiedziałam co zrobić . Chyba mnie nie widział, odwróciłam sie i szybkim krokiem poszłam w strone miejsca w którym siedziałam przez ostatnie 2 godziny . Usiadłam  w pozycji takiej jak poprzednio . Włożyłam jedną słuchawkę w ucho aby wszystko słyszeć . Nogi wzięłam na murek i oplotłam je rękami . Kiedy chłopak ten przeszedł koło mojej posiadłości głośno westchnęłam z ulga . Nagle przystanął i spojrzał w moją strone . Ja spojrzałam w jego i nasze spojrzenia się spotkały . Nie trwało to dłużej niż dwie sekundy ponieważ szybko odwróciłam wzrok . Czułam że nieznajomy cały czas mnie obserwuje . Chwilę później usłyszałam jak mówi do telefonu -musze kończyć zadzwonię później- znam ten głos. Ale skąd ? Nie mam pojecia . Chłopak podszedł bliżej stał już jakieś  2 metry odemnie i cały czas się zbliżał .
-Czeeeeść - usłyszałam nieśmiały głos obcego . Wyjęłam słuchawkę z ucha i spojrzałam w jego stronę z wyrazem kpiny w oczach .                                                                                                                             -Hej . - odpowiedziałam krótko. Nadal nie wiedząc kim jest owa osoba .                                                 -Jestem Justin . Rozmawialiśmy dziś w szkole - moją pierwszą myślą kiedy to usłyszałam było- o jeeeny znowu on -,-                                                                                                                                                        -Tak ? Nie przypominam sobie - odpowiedziałam sarkastycznie .                                                                 -No eee. To przezemnie wylądowałaś u dyrektora . Chciałem Cię jeszcze raz przeprosić .                -Nie musisz zrobiłeś to już dziś ze 3 razy . - czy on da sobie w końcu spokój ?                                      -Do trzech razy sztuka może w końcu mi wybaczysz . - mówił coraz pewniej . A może on okaże sie w porządku ? Może warto ? Spróbujmy .                                                                                                        -Dobra spokojnie . Wybaczam .-powiedziałam i wymusiłam na sobie uśmiech- April jestem.        -Justin . Ee dlaczego siedzisz przed domem o tej porze ?  Jeśli mogę wiedzieć oczywiście .                -Bo mój genialny tata z moim nieco mniej genialnym bratem poszli gdzieś i mi nie zostawili kluczy . - po karku przebiegł mi dreszcz a na rękach pojawiła się gęsia skurka .                                         -Długo już tu siedzisz ? - zapytał troskliwie .                                                                                                              -No jakieś 2 godziny . Ale nie jest tak strasznie jak mogło by się wydawać - w ciemności wyszukałam jego oczy i w nie spojrzałam . One za to obserwywały mnie ciągle i tak aby niczego nie przegapić . Patrzył równie pewnie w moje oczy tak jak teraz już mówił .                              -Zimno Ci jest ? Chcesz bluzę ? - zapytał ?                                                                                                                    -Przestań . Mój tata powinien zaraz wrócić . - tym razem nie musiałam wymuszać uśmiechu .           -Skąd wiesz ? Nie wygłupiaj się . Masz bo mi tu zamarzniesz . - zdjął bluze i mnie nią okrył .              -Dziękuję - wymamrotałam jeszcze bardziej wtulając się w jego ciepłą bluzę . Nasze dłonie przez przypadek się dotknęły . Nie specjalnie mnie to ruszyło , ale mój nowo poznany kolega zawstydził się i szybko zabrał rękę . Spojrzałam na niego pytającym wzrokiem i dotknęłam jego dłoń tym razem specjalnie . Wzdrygnął się . Nie zachęciło mnie to do dalszych działań ale nie poddałam się . Cały czas patrząc , wydaje mi sie , w jego oczy , wzięłam jego dłoń w swoją i spotłam nasze palce . Nie zaprzeczał . Spojrzał na nasze dłonie i znowu szybko wział rękę .                
-Ja już musze lecieć - burknął , odwrócił się do mnie plecami i szedł w tronę ulicy . Krzyknął tylko przez ramie skromne "pa" i zniknął w ciemnościach .
Nie  zwracając uwagi na jego zachowanie usiadłam wygodniej, włożyłam słuchawki w uszy i siedziałam . Na szczęście za jakieś dziesięć minut przyszedł Rayan.                                                             -Gdzie byłeś ? Siedzę tu od 3 godzin. -krzyknęłam kiedy zobaczyłam go na horyznocie .                       -Nie twój interes - odpowiedział złośliwie .                                                                                                                -To mogliście zostawić mi chociaż drzwi otwarte . Geniusze -,-                                                                      
-Drzwi są otwarte . Geniuszko - odpowiedział i zaczął się śmiać .  Uderzyłam go w ramie i zrobiłam minę obrażonego dziecka.                                                                                                                         -Wchodź - powiedział gdy otworzył drzwi i rozłożył ręcę w gescie zaproszenia do środka . Prychnęłam tylko i złożywszy ręce na piersiach weszłam do środka .                                                    Pierwsze co zrobiłam wchodząc do domu , to udałam się do salonu . Na stoliku zobaczyłam pełno butelek od piwa i ze 2 butelki 0,7 po gorzkiej żołądkowej . Pierwszą myślą było "fuuuuj jak można to pić ? o.O " Na fotelu leżała popielniczka a obok zapalniczka z prawie nagą kobietą na zdj i papierosy malboro . Telewizor był włączony, ale były na nim tylko czarno-białe kropki. Na oparciu skurzanej kanapy zobaczyłam bezwładną dłoń mężczyzny . Nie miałam odwagi podejść i zobaczyć kto to. W głowie miałam pełno myśli. Przed oczami widziałam mamę . Światła . Strach. Pisk opon . A potem nie było już nic .                                                                                                                       -Rayan - szepnęłam. Za chwilę znowu - Rayan - trochę głośniej . Następny mój szept zamienił się w krzyk zwierzęcia złapanego w klatkę - Rayan !                                                                                                      -Co się stało ? - usłyszałam jego zdyszany głos i mocne , głośne uderzenia o schody spowodowane ciężarem brata .                                                                                                                                    Widząc jego oczy . Wzrok jakim na mnie patrzał . Nie byłam w stanie wydusić ani słowa. Wskazałam ręką na kanapę . Skierował się w tamtą stronę . Jego usta poruszyły sie w niemym krzyku. Klęknął na podłodze , a głowę opuścił wbijając wzrok w nieistniejący punkt. Z jego oczu widziałam łzy . Mój brat płakał . Pierwsza ześlizgnęła się po policzku i spadła rozpryskując się . Podeszłam do niego i uklękłam obok . Popatrzyłam na osobę leżącą przed nami . Była nie przytomna . To był mój ojciec . Pod okiem nie uszedł uwadze wielki fioletowy siniak. Jego warga ... przecięta w lewym górnym rogu , pokryta zaschniętą krwią.                                                                           -Rayan - szepnęłam. Nie odpowiedział . - On oddycha ..                                                                                     -Tak wiem . - odpowiedział i z trudem powstrzymał westchnienie - wiem. April . Spójrz na stół , na fotel , na niego. Już raz to przechodziliśmy . Nie chcę tego znowu . Sama dobrze wiesz jak było. Nie chcę aby ojciec znów się nad Tobą znęcał. - ostatnie słowa ledwo wydusił i schował twarz w dłonie.



I znowu się poprzestawiało -,- miałam napisany ten rozdział już jakiś miesiąc ale jakoś nie było czasu dodać . wiem przygnębiający :c ale następny bd lepszy :3 do następnego :*