czwartek, 18 października 2012

Rozdział 1

*April*
      Ze snu wyrwały mnie uciążliwe uderzenia w drzwi. Otworzyłam oczy i natychmiast zamknęłam je z powrotem podrażnione ostrymi promieniami słońca. Odwróciłam się w drugą stronę i ponownie je otworzyłam, mrugnęłam kilka raz, przetarłam je i kiedy już chciałam krzyknąć "Już wstaje", pukanie do drzwi ustąpiło. Zadowolona położyłam się na plecy, a twarz zakryłam poduszką. Nie zdążyłam dobrze odetchnąć kiedy usłyszałam delikatne skrzypnięcie drzwi. Kiedy tylko zdjęłam poduszkę z twarzy, poczułam dreszcz zimna spowodowany szybkim ściągnięciem kołdry, ukazując moją piżamkę w słodkie misie. Nie myśląc ani sekundy zaczęłam krzyczeć:                                                                                        
 - Aaaaaa ! Tatooo ! Ryan znowu wchodzi do mnie bez pukania !                                                  
 - Przez 10 minut waliłem w te cholerne drzwi i nic ! Więc nie mów, że nie pukałem ! - usłyszałam piskliwy głos mojego brata. Z korytarza dało się słyszeć słowa taty, który był coraz bliżej mojego pokoju.                                           - Wyrażaj się Ryan ! a Ty wstawaj księżniczko, śniadanie na stole.            -Dobrze tato. A Ty wynoś się z mojego pokoju - krzyknęłam rzucając w brata poduszką na pożegnanie. Kiedy wyszedł pokręciłam się trochę w łóżku, ale nie mogąc znaleźć sobie miejsce postanowiłam wstać. Szybko się wykąpałam i ubrałam pierwsze co wpadło mi w ręce. Nie szczególnie zwracam uwagę na wygląd. Nie interesuje mnie co myślą inni. Według mnie najważniejszy jest charakter. Tak wiem to już przereklamowane, ale każdy ma inne zdanie. Zbiegłam na dół. Usiadłam do stołu i obserwując jak tata próbuje rozgryźć nową zmywarkę zaczęłam jeść śniadanie.
 - April idziesz ? - usłyszałam głos brata.
 - gdzie ? - odpowiedziałam zamyślona.
 - do szkoły ?
 - przecież jeszcze czas
 - no tak faktycznie jest dopiero 7:55 - odpowiedział sarkastycznie.
 - która ?! -krzyknęłam. Zabrałam torbę, ucałowałam tatę w policzek i wybiegłam z domu w drzwiach krzycząc tylko krótkie "pa".
     Wchodząc do szkoły zobaczyłam przy portierni pana dyrektora. Zakrywając dłonią twarz próbowałam przemknąć jakoś do klasy.  Skutki jednak nie były takie jak planowałam.
- a Pani gdzie ? - usłyszałam miły ale zarazem ostry głos naszego kochanego dyrektora. Odwróciłam się za siebie i zobaczyłam faceta, średniego wzrostu, w wieku około 35-40 lat, o zielonych oczach, jajowatej głowie i jakże miłym wyrazie twarzy
- O Pani Hunter cóż za niespodzianka. Pani rozumiem, nie obowiązują przepisy szkolne.
 - Przepraszam panie dyrektorze- zaczęłam się jąkać - bo ja. ee  To się więcej nie powtórzy- powiedziałam zrezygnowana.      
- Mam nadzieję. A teraz leć do klasy - odpowiedział .
Wbiegłam do klasy. Spojrzałam na nauczyciela, a potem rozejrzałam się po klasie. Moje miejsce zajęte było przez jakiegoś chłopaka. Próbowałam się mu przyjrzeć, ale ten zerknął tylko mało zainteresowany całą sytuacją i odwrócił się do mnie plecami .                                            
-Dzień dobry . Przeee ...                                                                                                                                                  -Siadaj i nie przeszkadzaj - odpowiedziała zdenerwowana pani Schmit.
       Rozejrzałam się jeszcze raz po klasie , ale znalazłam miejsce tylko obok największego kujona w szkole . Niechętnie podeszłam do ławki rzuciłam plecak na podłogę i usiadłam od razu zasłaniając twarz ręką . Udając że uważnie słucham nauczycielki siedziałam i myślałam o niebieskich migdałach. Moje rozmyślania przerwało uderzenie z jakiegoś papierka. Odwróciłam się z iskrami złości w oczach i przeleciałam wzrokiem wszystkie osoby siedzące w ławkach w poszukiwaniu winnego .                                                                                                                                                 Zatrzymałam się na osobie która zajęła moje dotychczasowe miejsce . Wskazała mi na karteczkę którą przed chwila dostałam w tył głowy . Podniosłam ją, rozwinęłam i przeczytałam ''Sorr że zająłem Twoje miejsce. Jutro ja usiąde z kujonkiem''. Boże co za kretyn - pomyślałam . Co on sobie wyobraża że padnę mu do stóp. Wiem że trochę przeginam ale naprawdę denerwuje mnie takie zachowanie. Z zamyśleń wyrwało mnie kolejne uderzenie w głowę . ''Może zjemy razem lunch?''  Miałam ochotę wstać i dać mu z liścia. Powstrzymałam się jednak tym że byłoby to niemiłe w skutkach. Nie chcę mieć dziś drugiej rozmowy z panem dyrektorem. '' Nie wysilaj się, a po za tym Twoja koleżanka z ławki nie bd raczej zadowolona" - odpisałam o wiele spokojniej nić miałam w planie i rzuciłam kartkę w jego stronę. Nie zwracając uwagi czy doleci czy nie , odwróciłam się w drugą stronę. Około 30 sekund później usłyszałam stukanie obcasów pani Schmitt i delikatne wskazujacym palcem w moje plecy.                                                                                                                         -Zdaje się że to jest Twoje . ?                                                                                                                                       -Yyy no tak - wymamrotałam i zrobiłam się czerwona jak burak.                                                                   -Po dzwonku proszę udać się do gabinetu pana dyrektora .                                                                          -Wspaniale - burknęłam i posłałam groźne spojrzenie nieznajomemu z ostaniej ławki.                          Nie zdażyłam już nic więcej powiedzieć ponieważ zadzwonił dzwonek . Wzięłam plecak i wybiegłam z klasy. Poszłam prosto pod gabinet dyrektora .                                                                      
           Przywitałam się z moją ulubioną osobą z całej szkoły, pania sekretarką. Była to 35-letnia kobieta. Nie należała do najładniejszych, ale wszystko nadrabia charakterem.                                  
-Co nabroiłaś tym razem kochanie ? - zapytała patrząc troskliwym wzrokiem.                                               -Karteczki na lekcji -,-                                                                                                                                                      -Oj oj nie ładnie April. A przez kogo tu siedzisz ?                                                                                               -Nawet nie wiem . Nie znam . Mniejsza. Dyrek u siebie ?                                                                            -Tak, tak. Tylko uważaj nasz kochany pan Jefferson ma dziś chyba zły dzień.                                        -Wiem . Przekonałam się dziś rano . Do widzenia - powiedziałam pukając do drzwi dyrektora.      
-Proszę - usłyszałam ostry głos męski .                                                                                                                     -Pani Schmitt mnie przysłała za pisanie liścików na lekcji .                                                                             -Znowu pani Hunter ? Kto Cię wysłał ? Za co ? Idź dziecko na przerwę a pani Schmitt powiedz że takie sprawy może załatwiać sama .                                                                                                                   -Uhh. Dziękuję . Do widzenia . - odpowiedziałam z ogromną ulgą . Uśmiechnęłam się . Zamknęłam drzwi i wyszłam jeszcze raz mocno wzdychając z ulgą .                                                          
        Idąc korytarzem usłyszałam że ktoś mnie woła . Odwróciłam się ale nikogo nie zobaczyłam . Pewnie mi się zdawało - pomyślałam i poszłam dalej . Chwile później znowu usłyszałam swoje imię. Teraz na pewno mi się nie zdawało . Odwróciłam się i zobaczyłam tą samą osobę która zajęła dziś moje miejsce w klasie.                                                                                                                 -Hej April. Przepraszam Cię za to całe zajście .                                                                                                      -Po pierwsze skąd znasz moje imię ?                                                                                                                         -Kolega mi powiedział .                                                                                                                                                     -Po drugie za co mnie przepraszasz? Za to że przez Ciebie musiałam siedzieć z jakimś śmiesznym kujonem ?                                                                                                                                                   -Słyszałem to - ktoś odezwał się za mną. Odwróciłam się i zobaczyła Keitha , kujonka z którym siedziałam .                                                                                                                                                         -Sorka Keith - odpowiedziałam i wróciłam do rozmowy z nieznajomym - czy za to że wylądowałam u dyrektora ? Jeżeli tak to daruj sobie . - burknełam, odwróciłam się i szłam w stronę wyjścia bo nie szczególnie chciało mi się siedzieć w szkole jeszcze 5 godzin .

Z góry przepraszamy że dialogi tak pouciekały , ale nie mam teraz czasu tego poprawić. Postaram się następnym razem . :3

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz