środa, 7 listopada 2012
Rozdział drugi
Ktoś mocno złapał mnie za nadgarstek i pociągnął do tylu .
-Co chcesz ? - krzknęłam najgłośniej jak umiałam i poczułam na sobie wzrok mniej więcej wszystkich którzy byli na holu. - zostaw mnie. nie chce kolejny raz wylądować u dyrektora .
-Chciałem Cię tylko przeprosić - odpowiedział z rezygnacją .
-No i dobrze przeprosiłeś . Super, świetnie ulżyło ? A teraz mnie puść ! - wyrwałam rękę z jego uścisku i poszłam dalej zdecydowanie szybciej niż poprzednio . Za sobą usłyszałam tylko długie i cieżkie westchnienie . Przystanęłam . Przeciez ja nawet nie znam jego imienia. Odwróciłam sie , ale jego już nie było . Jakby się rozpłynął w powietrzu. Zresztą po co mi to wiedzieć . Siedząc na ławce przed szkołą rozmyślałam nad tym wszystkim. Nie miałam ani chęci ani siły iść do domu, a do szkoły napewno nie pójdę . Odchyliłam głowę w tył dając oświetlić całą moją twarz słońcu . Próbując w nie spojrzeć , uśmiechnęłam się sama do siebie. W dzieciństwie zawsze robiłam tak z Ryanem. Teraz on ma swoją dziewczyne, swoje życie . Kocham go tak jak najmocniej można kochać brata . W najcięższych chwilach mojego życia miałam tylko jego . Był zawsze przy mnie .
Nagle ktoś zakrył mi oczy . Przestraszyłam się i szybko zeszłam z ławki stając jak słup . W oczach miałam jeszcze czarne kropki od patrzenia w słońce i nie mogłam rozpoznać tej osoby .
-A Ty czemu nie na lekcjach ? - usłyszałam roześmiany głos mojej przyjaciółki . -Nicol ! Ale mnie przestraszyłaś - uśmiechnęłam się i podeszłam aby ją przytulić - jeeeny jak ja Cię dawno nie widziałam .
-Stęskniłaś się królewno ? - powiedziała patrząc na mnie z troska jednocześnie mając złowieszczy uśmiech na twarzy .
-Wiesz że nie lubię jak się tak na mnie mówi . - założyłam ręcę na piersi i udawałam obrażoną.
-Ojj malutka - Nicol podeszła do mnie i dała buziaka w policzek - też tęskniłam. A skoro nie masz w planach iść na lekcje to chodź na lody - złapała mnie za rękę i pociągneła za sobą .
Weszłyśmy do naszej ulubionej kawiarni i zamówiłyśmy lody czekoladowo-waniliowo-kawowe . Zajęłyśmy miejsca i chwile później do naszego stolika podszedł jakis młody chłopak podając nam nasze pucharki z lodami . Nicol puściła do niego oczko i uwodzicielsko się uśmiechnęła . Ja nie zwracając na to uwagi zaczęłam delektować się moimi lodami . Nie zauważyłam nawet, kiedy Rafael bo tak się podpisał, wykaligrafował swoj numer na na serwetce, i odszedł .
-No to opowiadaj . Jak było w Szwecji ? - zaczęłam bo dość miałam tej niezręcznej ciszy.
-Szczerze ? - zapytała .
-Nie odpowiada się pytaniem na pytanie , ale tak szczerze .
-Noo . Szczerze ? Szczerze to było wspaniale - odpowiedziała i zaczęła się śmiać , ale nie był to zwykły śmiech . Tylko śmiech szczęścia .
-Ciesze się , ale skończyło się dobre . Rozumiem że jutro już idziesz do szkoły . Było tam naprawdę nudno bez Ciebie .
-Miałam nadzieję, że nie zapytasz oto . A bynajmniej nie teraz . - jej mina nie zapowiadała nic dobrego .
-Mów - odpowiedziałam, robiąc dość dziwny gest głową i szybko spojżałam na podłoge , aby uniknąć jej wzroku .
-No bo ... hm jak by Ci to powiedzieć ? No bo ja się przeprowadzam .
-Że co ? Gdzie ? - wybuchłam i drugi już raz dzisiaj poczułam na sobie wzrok wszystkich obecnych w kawiarni .
-No do Szwecji . Ale obiecuję będę Cię często odwiedzać i zabiorę Cię tam chociaż raz. I błagam nie złość się .
-Dlaczego miałabym się złościć . Chyba znasz mnie lepiej . - odpowiedziałam niepewnie .
-Znam .. znaczy .. no dziękuję kochana jesteś . - podeszła do mnie i mocno mnie przytuliła.
-Nie masz za co dziękować . Kiedy wyjeżdzasz ?
-W przyszłym tygodniu we wtorek . Wiem nie mamy dużo czasu dlatego chciałabym go spedzić tylko i wyłącznie z Tobą - uśmiechnęła się , ale widziałam w tym uśmiechu odrobinę niepewności , wahania . Ona chce powiedzieć mi coś jeszcze , ale się boi . Czego ? Nie wiem . Ale jeżeli nie chce mi mówic nie będę pytać . Wolałabym spędzić ten dzień sama ze sobą i swoimi myślalmi , ale skoro Nicol wyjeżdza postaram się być mniej samolubna i wykorzystać w pełni te kilka dni .
-Ej ej koleżanko przecież ja mam szkołe . Ale dzisiejszy dzień możemy cały spędzić razem. -wstałam, złapałam ją za nadgarstek i pociagnęłam tak żeby wstała - to co zakupy czy wesołe miasteczko ? ;>
-A na co masz ochotę mała ? - nie odpowiadajac nic, pobiegłam w stronę wyjścia .
Stanęłam przed drzwiami i złapałam za klamkę . Drzwi były zamkniete . To dziwne - pomyślałam . Przeszukałam torbę ale kluczy nie znalazłam .
-No pięknie - burknęłam i zaczęłam dobijać się do drzwi . Nikt jednak nie otwierał . Przeszłam wokół domu z nadzieją że znajdę może jakieś otwarte okno . Taaak nadzieja matką głupich . Usiadłam zrezygnowana na murku przed domem i wyjęłam z torby słuchawki i telefon . Włączyłam swoją ulubioną piosenkę Linkin Park - Lost In The Echo . Zamknęłam oczy i zanurzyłam się w muzyce . Piosenki przeskakiwały z jednej na drugą a potem znowu i znowu inna . Kiedy spojrzałam na zegarek była 23:23 "ktoś mnie kocha" pomyślałam i uśmiechnęłam się sama do siebie .
-----------------------------------------------------------
Nagle światło przed domem u sąsiada się zapaliło na znak że ktoś idzie . Z ogromna nadzieją że to tata wstałam i szłam w stronę ulicy . Już chciałam krzyknąć, że gdzie on się podziewał, że nie zostawił ani kluczy a nie kartki gdzie poszedł, a ja marzłam przez prawie 2 h . Ale w ostatniej chwili sie powstrzymałam ponieważ tą osobą która szła nie był mój tata lecz jakis chłopak. Średniego wzrostu , włosy postawione na żel z aroganckim uśmiechem na twarzy. Słyszałam że coś mówi , ale nie słyszałam dokładnie co . Chyba rozmawiał przez telefon . Był coraz bliżej mnie . Spanikowana nie wiedziałam co zrobić . Chyba mnie nie widział, odwróciłam sie i szybkim krokiem poszłam w strone miejsca w którym siedziałam przez ostatnie 2 godziny . Usiadłam w pozycji takiej jak poprzednio . Włożyłam jedną słuchawkę w ucho aby wszystko słyszeć . Nogi wzięłam na murek i oplotłam je rękami . Kiedy chłopak ten przeszedł koło mojej posiadłości głośno westchnęłam z ulga . Nagle przystanął i spojrzał w moją strone . Ja spojrzałam w jego i nasze spojrzenia się spotkały . Nie trwało to dłużej niż dwie sekundy ponieważ szybko odwróciłam wzrok . Czułam że nieznajomy cały czas mnie obserwuje . Chwilę później usłyszałam jak mówi do telefonu -musze kończyć zadzwonię później- znam ten głos. Ale skąd ? Nie mam pojecia . Chłopak podszedł bliżej stał już jakieś 2 metry odemnie i cały czas się zbliżał .
-Czeeeeść - usłyszałam nieśmiały głos obcego . Wyjęłam słuchawkę z ucha i spojrzałam w jego stronę z wyrazem kpiny w oczach . -Hej . - odpowiedziałam krótko. Nadal nie wiedząc kim jest owa osoba . -Jestem Justin . Rozmawialiśmy dziś w szkole - moją pierwszą myślą kiedy to usłyszałam było- o jeeeny znowu on -,- -Tak ? Nie przypominam sobie - odpowiedziałam sarkastycznie . -No eee. To przezemnie wylądowałaś u dyrektora . Chciałem Cię jeszcze raz przeprosić . -Nie musisz zrobiłeś to już dziś ze 3 razy . - czy on da sobie w końcu spokój ? -Do trzech razy sztuka może w końcu mi wybaczysz . - mówił coraz pewniej . A może on okaże sie w porządku ? Może warto ? Spróbujmy . -Dobra spokojnie . Wybaczam .-powiedziałam i wymusiłam na sobie uśmiech- April jestem. -Justin . Ee dlaczego siedzisz przed domem o tej porze ? Jeśli mogę wiedzieć oczywiście . -Bo mój genialny tata z moim nieco mniej genialnym bratem poszli gdzieś i mi nie zostawili kluczy . - po karku przebiegł mi dreszcz a na rękach pojawiła się gęsia skurka . -Długo już tu siedzisz ? - zapytał troskliwie . -No jakieś 2 godziny . Ale nie jest tak strasznie jak mogło by się wydawać - w ciemności wyszukałam jego oczy i w nie spojrzałam . One za to obserwywały mnie ciągle i tak aby niczego nie przegapić . Patrzył równie pewnie w moje oczy tak jak teraz już mówił . -Zimno Ci jest ? Chcesz bluzę ? - zapytał ? -Przestań . Mój tata powinien zaraz wrócić . - tym razem nie musiałam wymuszać uśmiechu . -Skąd wiesz ? Nie wygłupiaj się . Masz bo mi tu zamarzniesz . - zdjął bluze i mnie nią okrył . -Dziękuję - wymamrotałam jeszcze bardziej wtulając się w jego ciepłą bluzę . Nasze dłonie przez przypadek się dotknęły . Nie specjalnie mnie to ruszyło , ale mój nowo poznany kolega zawstydził się i szybko zabrał rękę . Spojrzałam na niego pytającym wzrokiem i dotknęłam jego dłoń tym razem specjalnie . Wzdrygnął się . Nie zachęciło mnie to do dalszych działań ale nie poddałam się . Cały czas patrząc , wydaje mi sie , w jego oczy , wzięłam jego dłoń w swoją i spotłam nasze palce . Nie zaprzeczał . Spojrzał na nasze dłonie i znowu szybko wział rękę .
-Ja już musze lecieć - burknął , odwrócił się do mnie plecami i szedł w tronę ulicy . Krzyknął tylko przez ramie skromne "pa" i zniknął w ciemnościach .
Nie zwracając uwagi na jego zachowanie usiadłam wygodniej, włożyłam słuchawki w uszy i siedziałam . Na szczęście za jakieś dziesięć minut przyszedł Rayan. -Gdzie byłeś ? Siedzę tu od 3 godzin. -krzyknęłam kiedy zobaczyłam go na horyznocie . -Nie twój interes - odpowiedział złośliwie . -To mogliście zostawić mi chociaż drzwi otwarte . Geniusze -,-
-Drzwi są otwarte . Geniuszko - odpowiedział i zaczął się śmiać . Uderzyłam go w ramie i zrobiłam minę obrażonego dziecka. -Wchodź - powiedział gdy otworzył drzwi i rozłożył ręcę w gescie zaproszenia do środka . Prychnęłam tylko i złożywszy ręce na piersiach weszłam do środka . Pierwsze co zrobiłam wchodząc do domu , to udałam się do salonu . Na stoliku zobaczyłam pełno butelek od piwa i ze 2 butelki 0,7 po gorzkiej żołądkowej . Pierwszą myślą było "fuuuuj jak można to pić ? o.O " Na fotelu leżała popielniczka a obok zapalniczka z prawie nagą kobietą na zdj i papierosy malboro . Telewizor był włączony, ale były na nim tylko czarno-białe kropki. Na oparciu skurzanej kanapy zobaczyłam bezwładną dłoń mężczyzny . Nie miałam odwagi podejść i zobaczyć kto to. W głowie miałam pełno myśli. Przed oczami widziałam mamę . Światła . Strach. Pisk opon . A potem nie było już nic . -Rayan - szepnęłam. Za chwilę znowu - Rayan - trochę głośniej . Następny mój szept zamienił się w krzyk zwierzęcia złapanego w klatkę - Rayan ! -Co się stało ? - usłyszałam jego zdyszany głos i mocne , głośne uderzenia o schody spowodowane ciężarem brata . Widząc jego oczy . Wzrok jakim na mnie patrzał . Nie byłam w stanie wydusić ani słowa. Wskazałam ręką na kanapę . Skierował się w tamtą stronę . Jego usta poruszyły sie w niemym krzyku. Klęknął na podłodze , a głowę opuścił wbijając wzrok w nieistniejący punkt. Z jego oczu widziałam łzy . Mój brat płakał . Pierwsza ześlizgnęła się po policzku i spadła rozpryskując się . Podeszłam do niego i uklękłam obok . Popatrzyłam na osobę leżącą przed nami . Była nie przytomna . To był mój ojciec . Pod okiem nie uszedł uwadze wielki fioletowy siniak. Jego warga ... przecięta w lewym górnym rogu , pokryta zaschniętą krwią. -Rayan - szepnęłam. Nie odpowiedział . - On oddycha .. -Tak wiem . - odpowiedział i z trudem powstrzymał westchnienie - wiem. April . Spójrz na stół , na fotel , na niego. Już raz to przechodziliśmy . Nie chcę tego znowu . Sama dobrze wiesz jak było. Nie chcę aby ojciec znów się nad Tobą znęcał. - ostatnie słowa ledwo wydusił i schował twarz w dłonie.
I znowu się poprzestawiało -,- miałam napisany ten rozdział już jakiś miesiąc ale jakoś nie było czasu dodać . wiem przygnębiający :c ale następny bd lepszy :3 do następnego :*
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz