Następnego ranka obudziłam się o 6 i obserwowałam ptaka który siedział na parapecie. Słońce próbowało przebić się przez chmury, ze słabymi skutkami . Postanowiłam wstać. Zrzucając nogi z łóżka włożyłam od razu różowe papcie. Posiedziałam jeszcze chwilkę na brzegu łóżka, a potem wstałam.
Schodząc po schodach poczułam zapach świeżo upieczonego chleba i jajecznicy. Weszłam do kuchni i przy kuchence zobaczyłam mojego tatę . Odchrząknęłam. Kiedy się odwrócił nie mogłam powstrzymać się od śmiechu. Miał na sobie fartuszek z ujaranym krasnoludkiem .
-Dzień dobry księżniczko- powitał mnie z promiennym uśmiechem . Również się do niego uśmiechnęłam i usiadłam na wysokim krześle barowym przy blacie. Wzięłam szklankę i nalałam soku pomarańczowego. Upiłam łyk i dalej bacznie obserwowałam mojego kucharza .
-I jak się spało ? - zapytał tata kiedy postawił mi talerzyk ze śniadaniem pod nosem,
-Średnio - odpowiedziałam - co się wczoraj stało ?
-O czym mówisz ? - spytał zdezorientowany.
-To ja się Ciebie pytam - odwróciłam się i zerknęłam jak wygląda w salonie. Wszystko było posprzątane, a świeżo umyta podłoga aż błyszczała - widziałam wszystko wczoraj wieczorem .
-Przepraszam - tylko tyle usłyszałam i ani słowa więcej .
-Uhm - mruknęłam i w ciszy zjadłam śniadanie.
Wstałam, podziękowałam i poszła do pokoju . Weszłam, zamknęłam za sobą drzwi i oparłam się o nie . Powoli zjeżdżałam po nich w dół , aż w końcu usiadłam na podłodze. Wodziłam wzrokiem po całym pokoju. Spojrzałam w okno i uśmiechnęłam się szeroko widząc dalej siedzącego na parapecie ptaszka . Podniosłam się z podłogi i podeszłam do okna. Zwierzę ani drgnęło. Przyjrzałam się mu dokładnie . Wyglądał raczej jak żywy . Kiedy chciałam otworzyć okno, odleciał . Spoglądałam jeszcze chwile w ślad za nim .
Postanowiłam iść się ogarnąć . Weszłam do łazienki i wykąpałam się . Ubrałam <klik> (bez torby) i wyszłam z łazienki . Usiadłam na fotelu nogi położyłam na biurku i odpaliłam laptopa . Przejrzałam twittera, fejsa i besty. Kiedy spojrzałam na zegarek było chwile po 13 . Nie miałam już co robić więc poszłam się przebrać w <klik> . Włosy rozpuściłam. Miałam naturalnie delikatne fale, które bardzo lubiłam .
Zeszłam na dół . Tatę znalazłam w garażu . Znowu majsterkował przy Petuni . Petunia był to samochód mojej mamy . Kilka tygodniu po jej śmierci samochód rozwalił się . Od tamtej pory tata próbuje ją naprawić . Nie za bardzo mu to wychodzi . Mimo wszystko nie poddaje się .
-Wychodzę. Nie wiem o której wrócę - powiedziałam i skierowałam się w strone wyjścia.
-Uważaj na siebie - krzyknął tata w ślad za mną .
Na dworze nie było aż tak gorąco jak powinno, ale było idealnie do stroju który miałam na sobie. Włożyłam słuchawki w uszy i szłam ulicami NY. Dochodzą powoli do skrzyżowania Starbucks i Walgreens zobaczyłam ... ee jak on miał ? Austin ? Justin ? Tak zobaczyłam Justina . Miał ciemnoniebieskie rurki i czarną bluzę z kapturem, który miał ubrany na głowę . W uszach miał słuchawki a ręce w kieszeniach bluzy. Głowę miał spuszczoną w dół jak by chciał ukryć się przed czymś, przed kimś przed całym światem . Chciałam go zaczepić, ale plany popsuła mi jakaś blondynka która zaatakowała go z prawej strony. Najwyraźniej była to jego dziewczyna, bo na jej widok wyszczerzył zęby i dali sobie solidnego buziaka. Nie chcąc im przeszkadzam przyjęłam pozycję taką jaką wcześniej miał chłopak i przeszłam obok nich obojętnie.
Będą prawie na końcu ulicy stwierdziłam, że bez sensu jest iść dalej. Chciałam już zawracać kiedy z na przeciwka zobaczyłam jakiegoś chłopaka. Wydawało mi się że patrzy i idzie prosto na mnie. Uśmiechał się szeroko . Wyglądał na tyle śmiesznie że na twarz wskoczył mi banan . Próbując go ukryć odwróciłam się w drugą stronę . Chłopak jednak przeszedł obok mnie . Kiedy się odwróciłam za siebie zobaczyłam jak kręci wokół własnej osi jakąś dziewczyna . No pięknie - pomyślałam. I zawstydzona ruszyłam w stronę skejt parku który zauważyłam po drugiej stronie ulicy .
Siadając na ławce, ręce miałam w kieszeniach bluzy , złożone w pięści . Na twarzy królował grymas zawiedzionego smarkacza. Kolana podniosłam i oparłam o nie brodę . Bacznie obserwowałam najprawdopodobniej moich rówieśników. Siedziałam i nie wiedziałam co ze sobą zrobić . Minęło dosyć sporo czasu zanim ogarnęłam ten burdel w głowie . A kiedy mi się udało, wstałam i próbowałam rozprostować . Ruszając w stronę domu, zobaczyłam jakieś rowerzystę jechał bardzo szybko i patrzył w drugą stronę . Nie zauważył mnie . Wjechał na mnie a ja wylądowałam na chodniku .
-Uważaj idioto ! - krzyknęłam za chłopakiem który szybko się pozbierał i nie tracąc ani sekundy odjechał. Podniosłam się i kiedy stanęłam na lewej nodze aż pisnęłam . Doczłapałam się do ławki i usiadłam . Uniosłam nogę i położyłam ją na ławce . Zrzuciłam buta chcąc sprawdzić co z nogą. Spuchła jak cholera. Wyglądała jak piłkę . Na myśl o tym uśmiech pojawił mi się twarzy . Wyciągnęłam telefon i wybrałam numer do taty . Oczekiwałam sygnału cały czas obserwując cały czas pulsującą kostkę . Tata nie odbierał .
- Pięknie - burknęłam .
-Coś się stało ? - usłyszałam znajomy głos za plecami . Odwróciłam się i zobaczyłam Justina.
-Nie nic - odpowiedziałam wymijająco.
-Aha - rzucił i poszedł dalej . Prychnęłam tylko i dalej próbowałam dodzwonić się do taty. Ale dalej nic.
-Żartowałem - powiedział chłopak siadając obok mojej nogi - nie dobrze to wygląda .
-Serio ? - rzuciłam z ironią i wcisnęłam czerwoną słuchawkę chowając telefon do kieszeni . Szatyn przyglądał się mojej kostce - wygląda jak piłeczka - powiedział i uśmiechnął się zerkając na mnie. Odwzajemniłam uśmiech.
-Trzeba by z tym jechać na pogotowie. - powiedział z poważną miną .
-Dzięki ale poradzę sobie.
-Mówię serio - wstał i wysunął rękę w moim kierunku - chodź . Pomogę Ci. Jestem samochodem. Zaparkowałem niedaleko - pomógł mi wstać. I wziął mnie pod ramię . Szliśmy tak w milczeniu. Byłam mu ogromnie wdzięczna za pomoc, ale irytowała mnie już ta niezręczna cisza. Nie wiedziałam jednak co powiedzieć. Na szczęście on zaczął .
-Gdzie mieszkasz ?
-Eee. Na Cross Street .
-Podwiozę Cię to po drodze .
-Dziękuję - szepnęłam .
Kiedy doszliśmy do samochodu pomógł mi do niego wsiąść. Oczywiście genialna ja uderzyłam się o drzwi .
-Auuuć - pisnęłam żałośnie. Justin spojrzał na mnie i uśmiechnął się delikatnie .Zamknął drzwi z mojej strony i przebiegł przed samochodem na swoją stronę , Wsiadł, zapiął pasy, włożył kluczyk do stacyjki i ruszył. Nie chciałam milczeć znowu przez całą drogę .
-Ta blondynka to Twoja dziewczyna ? - spytałam niepewnie. Zerknął na mnie przez ramie, ale nic nie odpowiedział .
-Przepraszam , to nie moja sprawa - dorzuciłam i oparłam głowę o szybkę spoglądając przez nią na ludzi których mijaliśmy .
-Spokojnie . Nie to nie jest moja dziewczyna . Przyjaciółka. Dobra przyjaciółka - odpowiedział i uśmiechnął się .
-Uhm - burknęłam. - nie wydaje mi się . - nic nie powiedział .
Tutaj mieszkam - wskazałam palcem, na mały ale zgrabny domek po prawej stronie ulicy . Od strony kierowcy usłyszałam cichy chichot . Spojrzałam w tamtą stronę pytającym wzrokiem . Justin wjechał na podjazd, zatrzymał się i zgasił auto .
-Zabawne bo ja mieszkam o tam. - poruszył głową, wskazując mi domek obok . Właściwie nie było to mały domek tylko sporej wielkości dom . Oboje zaczęliśmy się śmiać, mimo iż nie było mi do śmiechu. Założyli mi gips na 2 tygodnie. Mój sąsiad wysiadł i przeszedł samochód naokoło aby otworzyć mi drzwi. Po raz kolejny dzisiaj pomógł mi wysiąść z samochodu. Złapał mnie pod rękę i zaprowadził mnie pod same drzwi. Kiedy stanął na przeciwko mnie, spojrzałam na niego. Pierwszy raz miałam okazję przyjrzeć się mu z bliska . Jego pełne malinowe usta wołały aby wpoić się w nie . Rysy twarzy idealne. I te oczy . Mmm. Całość świetnie ze sobą współgrała . Chyba nie wiedział co zrobić . Stał zakłopotany drapiąc się po karku.
-To ja już idę - rzucił i chciał już ruszyć w stronę podjazdu.
-Justin ? - jak go zatrzymać . Szybko April myśl .
-Tak ? - spojrzał pytającym wzrokiem .
-Dziękuję - szepnęłam - za wszystko. Zbliżyłam się do niego . Byliśmy zdecydowanie za blisko siebie . Dałam mu buziaka w policzek i odwróciłam się w stronę drzwi chcąc wejść do domu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz