Oczy zeszkliły mi się z bólu. Trzymałam się mocno za kostkę w myślach wzywając pomocy. Żadnego odzewu. Po kilku minutach karcenia siebie w myślach, usłyszałam dzwonek do drzwi. Chciałam wstać i iść otworzyć, lecz najmniejszy ruch powodował pulsowanie kostki.
Siedziałam tak na podłodze. Po policzku spływała mi łza bezradności. Nie chce mi się nawet zawołać kogoś. Poboli i przestanie. Nie chcę aby ktokolwiek się nademną litował . Ale to tak cholernie boli. Ogarnij się April - powtarzałam sobie w myślach - jesteś silna . W końcu zaczęłam zaprzeczać sama sobie. Zawołaj ! Milcz ! Zawołaj ! Milcz ! Miałam mętlik w głowie a najgorsze jest to że pragnęłam aby w moich drzwiach stanął właśnie on. Szatyn i pięknych oczach , zniewalającym uśmiechu. Rozmarzyłam się. (...)
Drzwi do mojego pokoju otworzyły się z hukiem . Do pomieszczenia weszły dwie postacie. Patrzały na mnie . Nie widziałam ich twarzy ponieważ słońce się w nich odbijało. Jedną z nich był mój tata, tego byłam pewna. A druga ? W głębi serca miałam nadzieję że to właśnie on. I miałam rację . W brzuchu poczułam motylki. Patrzył na mnie. Prosto w oczy.
Tata gdy tylko zobaczył w jakim jestem stanie , podszedł do mnie i ukucnął obok. Popatrzył na mnie z troską w oczach i zabrał się za szczegóły.
-Co się stało ? Nic Ci nie jest ? Jak noga ? Jest cała ? Mocno boli ? Dlaczego mnie na zawołałaś ? Może pojedzimy na pogotowie ? Skąd on - rzucił przelotne spojrzenie na Justina - wiedział że coś się stało ?
-Nie tato, nic mi nie jest. - odpowiedziałam spokojnie, ocierając łzę z policzka.
-A on ? -machnął głową w stronę chłopaka .
-Telepatia tatusiu . - rzuciłam zerkając na szatyna.
-No dobrze - odpowiedział .Po chwili ciszy tata zaczął rozglądać się po całym pokoju dziwnie wdychając powietrze przez nos. Patrzyłam na niego pytającym wzrokiem . On odwrócił się i patrzył w wejście do pokoju. - o cholera kurczak - krzyknął wybiegając z pokoju. Na twarzy pojawił mi się uśmiech. Kiedy tata opuścił pomieszczenie, zapanowała niezręczna cisza. Spojrzałam na Justina a ten na mnie. Podszedł do mnie i podał mi rękę . Popatrzyłam bezradnie na niego i na kostkę chcąc powiedzieć mu w ten sposób że nie dam rady wtać . Chyba zrozumiał bo ukucnął obok i próbował wziąść mnie na ręce.
-Hahaha przestań - zaczęłam się szarpać , kiedy przejechał po moim brzuchu powodując tym łaskotki.
-Nie ruszaj się wariatko. - powiedział i szeroko się do mnie uśmiechnął. Postanowiłam nie zaprzeczać.
Kiedy udało mu się mnie podnieść , ruszył w stronę łóżka. Posadził mnie mniej wiecej na środku łóżka a sam usadowił się na brzegu. Popatrzyłam na niego przez chwilę i uśmiechnęłam się sama do siebie.
-Uważaj żebyś nie spadł .
-Dziękuję będę uważał - powiedział zaczepnie i usiadł się jeszcze bardziej z brzegu. Siedział do mnie tyłem. Przechylając się trochę do przodu złapałam go za koszulkę i pociągnęłam w swoją stronę. Biebs leżał teraz z głową pod moimi nogami . Patrzyliśmy na siebie z szerokimi uśmiechami na twarzy. Znikały one coraz bardziej z każdą sekundą . Nie wiem w jaki sposób ale teraz dzieliły nas już tylko minimetry . Justin szybko zmienił pozycję . Siedzieliśmy twarzą w twarz . Miałam ogromną ochotę poczuć jak smakują jego usta. Jego usta musnęły delikatnie moje. Spojrzał na mnie jeszcze raz ze znakiem zapytania w oczach. Nie miałam mu nic do powiedzenie. Wpoiłam się w jego usta. On przyjmował każdy mój ruch i odwzajemniał wszystko. Chciałam aby ta chwila trwała wiecznie. Chciałam czuć jego smak . Być przy nim . Zawsze obok. Chciała bym mieć swój świat . Tylko on i ja . Ale tak nie będzie. Rzeczywistość. Tak to właśnie ta zazdrosna suka za chwilę zniszczy ten moment . Jeden piękny moment. On potrafi zmienić całe naszy życie . Chociaż trwa tak krótko . Jeżeli tylko chce może odwrócić twój świat do góry nogami nie pytając o zdanie. W dupie ma twoją opinię . Liczy sie tylko jego własne zdanie. I to co on sam uważa za słuszne.
Wplotłam dłoń w jego włosy. On położył mi rękę na karku i robił kciukiem delikatne kułeczka. Patrzyliśmy na siebie w milczeniu. Nie miałam odwagi się odezwać . Nie wiedziałam co powiedzieć .
-April ? - zaczął .
-Tak ?
-Co teraz ?
-Weźmiemy ślub , będziemy mieć córeczkę o imieniu Blanka , domek na odludziu i będziemy żyć długo i szczęśliwie. - palnęłam i zaraz tego pożałowałam . Nawet w takiej chwili nie potrafię być poważna. Miałam ochotę zapaść się pod ziemię . Spojrzałam jednym okiem na Justine i jego reakcję . Uśmiechał się. Odetchnęłam z ulgą. On spuścił głowę na dół i coś burknął . Poprosiłam żeby powtórzył. Powiedział trochę wyraźniej ale niedostatecznie.
-Kocham Cie - powiedział w końcu głośno i wyraźnie .
-Usłyszałam za pierwszym razem. - Powiedziałam i pocałowałam go. - Ale nie możemy być razem - dodałam kiedy się od niego odkleiłam .
-Spoko . Eee przepraszam . Nie powinienem . Cześć. - wstał i wyszedł. Było mi cholernie głupio. Nigdy wcześniej nie byłam w takiej sytuacji . Co miałam powiedzieć ? "Tak też Cię kocham nad życie" ? Nie kocham go. On mnie też nie. To jest głupie, szczeniackie zauroczenie. Po co mi to ? Nie chcę złamać mu serce. Cholera , głupia idiotko już to zrobiłaś . Ale potem bardziej by bolało . Siedząc na łóżku skuliłam nogi i objęłam je rękoma. Zamknęłam oczy i siedziałam .
Kiedy się ocknęłam, spojrzałam na zegarek . Była 23:30 . Spojrzałam przez okno na budynek obok. Światło u niego w pokoju było zapalone . Wstałam z łóżka, podeszłam do biurka i wzięłam z niego kartkę i marker. Namazałam coś na kartce i podeszłam do okna . Justin siedział na łóżku i pustym wzrokiem patrzył na mnie. Jego twarz nie wyrażała nic oprócz smutku i żalu . W oczach miałam łzy. Przyłożyłam kartkę do szyby. Czekałam na reakcję. Chłopak podszedł do okna . Pisał coś na kartce nie trwało to dłużej niż 10 sekund . Pokazał papier . Była na niej tylko buźka . Wyrażała tyle samo co blada twarz jej autora. Po policzkach spływało mi coraz więcej łez . Schowałam twarz w dłonie i wróciłam do łóżka.
Cholernie smutny ten rozdział. Akcja ta miała być dopiero za conajmniej 4 rozdziały no ale cóż ...
i pozdrawiam Turbanka który twierdzi że powinnam napisać książkę . Dziękuję za wiarę :*
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz